้องฟ้า สาดเทสายฝนเม็ดใหญ่ราวก

น์ เสียงน้ำกระทบพื้นคอนกรีตดัง

่งไหวตามแรงลมพายุทอดเงาร่างส

นังเปี

กระดาษในแฟ้มเริ่มเปื่อยชุ่ม ใน

ลอาบลงตามร่างของเธอในชุดเดรสไหม

ลายชั้นในล

ุณลืมบอกว่าวันนี้จ

ก่อนใช้มือซัดผมเปียกที่

งสีน้ำตาล แต่สายฝนยังคงซึมผ่านเน

เชิ้ตผ้าฝ้าย

ง...ฉันคงไม่ต้องมาโ

ูงของรัญที่ยืนขวางอยู่ตรงทาง

์เบาๆ ในจังหวะที่ฟ้าแล

ิษ ฝุ่น P

ว่านี่คือสารพิษที่คุ

สียงรถยนต์คันหนึ่งเหยียบ

กายกำลังจะกระแทกพื้น เธอรู้สึกว

ี่โครงเ

ยสิ...ยัย

ที่ร่างทั้งสองโอนเอ

ามือของรัญที่ทาบอยู่บนชายเสื้อ

่อย

ต่ความลื่นของพื้นทำใ

ายคาร้านขายยาเก่า ที่นั่นมีแสงสี

ภาพยนตร์ไซไฟ กลิ่นพิมเสนและ

สิ.

าวของพิมพ์ที่ตอนนี้โปร่ง

ั่งลำบาก...ยังต้องแต่งต

ไม่เหมือนคุณ...ที่แต่งตัวราวก

เข้ามาใกล้จนปลายบูทสัม

ถอดเสื้อให้คุณ

มปลดกระดุมเสื

มลับ...ว่าทำไมถึงยอมขายหุ้น

ะทำให้พิมพ์ตัวสั่นเพิ่มมากขึ้น

ส่นาฬิก

ับของฉ

กระเด็นใส่หน้ารัญ "คุณไ

กดลง จนพิมพ์ทำหน้

าแบบน

อโค้งขึ้น "ทำให้ฉันอยา

ี่ขับผ่านสาดส่องเข้ามาตรงจุดที่ท

มีประกายคล้ายปรอทที่พร้อมปะทุทุ

ูกจัดแต่งไว้อย่างดี ยิ่งไปกว่านั

างอย่างที่เปร

ณ..

แต่ถูกตัดบทโดย

าขยั

องรัญส

นตาม

ำเดินผ่านไปนอกหน้าต่างร้านขายยา

อแปลกใจที่พบว่าตัวเองกำลังใช้มือล

ไม.

ของเธอค่อยๆ เลื่อนลงม

ณถึงทำแ

วันที่แม่ทิ้งเธอไปอยู่กับป้าในชนบ

ว่าความอ่อนแอไม่ใ

สะดุ้ง รัญผละออกจากอ้อมกอด

่างจากฉั

นความเจ็บปวดไว้ภายใต

ุระ ก็พบว่าเข้าลืมปิดประตูร้

นฝนสีฟ้าจากร้านข

่..

นให้รัญ "ใส่ซะ

าวด้วยสายตาเหยียดหยาม

่..

ินไว้ที่เคาร์เตอร์ร้านขา

ว่าความแข็งแกร่งคือการ

ุตบาท พิมพ์ปีนขึ้นไปโดยไม่เหล

นเทาในชุดเดรสที่ยังคงเปียกโชก