อยกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมการอย่างเป็นระบบระเบียบ บ้างก็ทำอาหาร

นจะสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ น้

บนโต๊ะทั้งสองข้างทางของประตูทางเข้

งพัวก็น่าสนใจ ส่วนไก่นึ่งแป้งข้าว

เกตเห็นว่าฉินเซิงเดินเข้ามาด้วยซ้ำ จนกระทั่งนางหยิบถาดขึ้นมาและเริ่มวางอาหารที่เ

ัวได้ตามอำเภอใจ จงวางอาหารที่

ันมามองทันที ขณะที่ฉินเซิงมองไปยังผู้ดูแลที่ชี้น

นข้าก็ไม่รังเกีย

ครัวก็จำนางได้ในทันควัน จากนั้นเขา

่านอ๋องขังไว้ในโรงขังคน

งยักคิ

ยตั้งใจรับข้ากลับมาจากหนานซานโดยเฉพาะ เพื่อ

ู้ดูแลครัวกลับไม่เชื่อในสิ่งที่ฉินเซิงพูดเลยสักนิดเดียว เพราะถึงอย่างไรทุกคนต่างก็รู้ดีว่า ตลอดร

วยวิธีใด แต่ท่านมิมีสิทธิ์แตะต้องอาหารจานนี้เป็นอันขาด เ

กมา แต่รอยยิ้มไม่ได

าไม่ยอมวา

แลครั

ล่ะพะยะค่ะ พระชายาเองน่าจะรู้ดีกว่าผู้ใดสิว่า หากเร

ฮ

างเดิมในจวนท่านอ๋องคังแห่งนี้ต่ำต้อยมากถึงเพียงใดกันแน่

งท่านอ๋องเสียเถิด！ ดูสิว่

เสี่ยวเถาสุดที่รักของนางกำลังรออาหารจากนางอยู่！ ด้วยเหตุนี้ นา

ารออกไปได้อย่างไร เขาตะโกนส

พระชายาไว้บ

ั้นรีบเข้ามาขวาง

ุดหงิดเสี

มวดคิ้วแ

ิฉะนั้นอย่าหาว่าข้

งหลายยังคงยืน

ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก้อนหินที่พุ่งออกไปเสมือนดั่งอาว

จ้าแล้ว พวกเจ

ไปอย่างลอยหน้าลอยตา ฉินเซิงก็ไ

กาจถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ไม่ไ

ปยังซางหลีผู้งดงามราวกับดวงจันทราบนฟากฟ้

ะข้า ทว่าดันถูกนังสตรีชั่วช้าฉินเซิงนั่นทำพังเสียได

ษอันเป็นที่รัก ย่อมจะแสดงสีหน้าเขินอายอันเปี่ยมด้วยความรักออกมา

อมฉันเพียงผู้เดียว หม่อมฉันก

้รีบสัญญากั

ะไม่มีวันทำให้เจ้าต

องหวี่เหวินอี้เป็นธรรมดา มิฉะนั้น บุตรีคนโตของภรรยาเอกผู้ส

้าตาหล่อเหลาไร้ที่ติ อีกทั้งยังเชี่ยวชาญทั้งเรื่องบู๊บุ๋นอีกต่างหาก เมื่อคิ

อ๋องเ

วินอี้ก้มศีรษะลงไปสบตากับสายตาเปล่งประกายของซางห