ที่

วเมืองปาย ภาคินัยกำพวงมาลัยแน่นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดวงตาเข้มแข็งกร้าว อัญช

ญชลิดาเอ่ยเสียงแผ่ว และพยายา

าคินัยตอบเสียงเรีย

มาจอดสนิทหน้าโรงพยาบาลอำเภอปาย ภาคินัยรีบลงจากรถและ

รีบเดินมาพูดคุยถึงสาเหต

็ไม่สามารถยื้อเธอไว้ได้ค่ะ” พยาบาลสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทีรีบร้อนของพ่อเลี้ยง

เธอเสียชีวิตล่ะครับ...

ีรีบตอบ เมื่อสักครู่เขาเป็นหมอที่พยายามช่วยชีวิตของเนตรดาวอย่าง

่าอาการภายนอกจะดูดีขึ้น แต่ภายในร่างกายของเธอบอบช้ำมากนะครับ” ภาคินัยพยักหน้าช้า

ารถแล้วจริงๆ ครับ” นายแพทย์ห

อ” ภาคินัยเอ่ยขึ

เดินเข้าไปใกล้เตียงและมองเนตรดาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ถึงแม้ก่อนหน

งจากหมอและพยาบาลออกไปเรียบร้อยแล้ว เธอรู้สึกสงสารเขาอย่างจับใจ เธอรู้ว่าเขาต้

ินมานั่งอยู่หน้าห้อง อัญชลิดาตามมาปลอบเขาอยู่ไม่ห่าง หลังจากนั้นเขาก็เห็นว่

เธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำ เขาเดินมาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอ

เขาไม่อยากให้อัญชลิดาต้องลำบากอยู่กับเขาในคืนนี้ ในขณะที่เขายังไม่รู้ว่าจะจัดกา

่ะ อัญอยู่ก

ภาคินัยถามด้

อซบหน้าลงบนไหล่ของเขาและลูบหลังเขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ภาค

..พี่ภีม” อัญชล

วามโศกเศร้าที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ภาคินัยรู้สึกอบอุ่นที่ได้รับการปลอบโยนจากอัญชลิดา ภา

ใกล้ๆ นี้ก่อนไห

กให้เขาต้องเปลืองเงินมากไปกว่านี้ พ่อเลี้ยงหนุ่มตัด

กมาอย่างเงียบๆ หลังจากเปิดห้องพักเสร็จ ทั้งสองคนก็เข้าพักในห้องพักเดียวกัน อัญชลิดา

ินัยเอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะดึ

ที่อยู่

ชลิดากระซิบตอบ และ

คนนอนกอดกันอยู่บนเตียง ท่ามกล

่มรู้สึกถึงความรักและความผูกพันที่มีต่อเธอ แต่เมื่อได้รับข่าวร้ายเกี่ยวกับเนตรดาว เขาก

่าเขารักเธอจริง ๆ แต่เมื่อได้ยินข่าวร้ายเกี่ยวกับเนตรดาว เธอก็รู้สึกเป็นห่ว