ะไรเ

ากพักผ

โยคเดียว ไม่ว่าใครก็ฟั

ขึ้นยืนเดินไปอยู่ตรงหน้าเตียง มุมปากอมยิ้ม

ูเจียหย่วนสี

เจตนาของเธอ เรียกชื่อของเธอด

วมันก็ไม่ดัง” เหยียนซีไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด ค่อยๆ พูดขึ้น “พวกเร

วามรู้สึกขอโทษ นิ้วมือกำแน่นขึ้นเนื่องจากหวาดกลัว “ฉันเห็น

ณไม่อยากเห็นเนี่ยเหยียนเซินไปเดินช้อปปิ้งด้วยกันกับฉัน

ิบายออกมาทันท

นี่ยเหยียนเซิ

ได้เลยเหรอ？” เหยียนซีพูดคุยอย่างอารมณ์ด

กแรกของตัวเองไปโดยสัญชาตญาณ “ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบเธอ แต่คุ

ยค “ล้อเล่นหน่อยเดียวคุณก็โกรธขนาดนี้เลยเหรอ ตอนที่เธอบอกกับคุณว่า ฉันจ

ชะงัก ดวงตาที่ลุ่มล

ยียนซีเรียกเขาอย่างเ

แสนจะธรรมดา แต่หัวใจของเนี่ยเหยียน

ามรู้สึกที่เหินห่า

มีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าความหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองยังคงมีอยู่ เธอก็อย

ะพอเจาะ สีหน้าท่าทางคิดคำนึงถึงคนอื่น “เร

ีพูดอะไ

บนี้ แต่มันไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถยอมให้ใครหน้า

วของพวกเราได้ตั้งแต่เมื่อไรกัน” คำพ

ห็นพวกคุณสองคนทะ

เลาะกันก็

โทษ

นได้ผลแล้วจะม

ู่ไม่น้อย ลากเหยียนซีเดินออกไปข้างนอกทันที เ

ีก็ไม่ไ

องตัวเอง ตาม

อารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ภายในใจ จากนั้นก

้กั

…

ว่าเป็น

อไม

ฉันใช

ม่

วใคร

มของเหยียนซี เนี่ยเหย

กาศตึ

ันเต็มไปด้วยความดูถูกดูแคลน ดวงตาที่ปราดเปรียวคู่นั้นไม่ได้อ่อนโยนเหมือนกับเมื่อก่อน