ยน อาเรียก็รีบไปยื่นใบสมัค

หรือในบางครั้งก็อาจต้องช่วยอาจารย์บรรณารักษ์ในการอำนวยความสะดวกการหยิบยืมหนังสือเล่มต่าง ๆ แ

ยว นอกจากนี้เธอยังชอบใช้เวลาส่วนใหญ่

่รับปากกับผู้จัดการร้านอยู่ดี อย่างน้อยก็จะได้เก็บเงินบ

ยงแ

เธอก็หวนนึกถึงคำพูดของเขาขึ้นมาเสียอย่

ขนาดที่จะต้องไปลำบากทำงานขนาดนั้นหรอก แต่ถึงอย

ลาก็ค่อย ๆ ผ่านไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก

ึ

ื่อยต่อ ร่างสูงของใครบางคนที่ไม่ได้ร

าย

กกว่านี้หรือเปล่า แต่ด้วยความที่เพิ่งนึกถึงคำพูดของเขาไปอีกฝ่ายก็ปรากฎตัวขึ

อีกฝ่ายเสียงหลง คิ้วหนาขมวดพันกันว

บตาลงทันที ก่อนจะพึมพำเพียงให้ต

ค่ประหม่าเกินกว่าจะท

้นไวมาก ทำให้เขาจับใจความได้ทุกคำพูดที่เธอพ่นออ

ียนชื่อเอาไว้บ

สายตาประหลาดใจ ‘นี่พูดเบาจนแทบจะเรี

เปิดหนังสืออ่านด้วยความสบายใจ ใบหน้าหล่อเหลานิ่งราวรูปน้ำแข็งท

ด้วยเลยไหม” เขาพูดแต่ก็ยังไม่ได

เหมือนกัน

ไร.

้นรู้เรื่อ

?

ั้นน่ะ...” อาเรียเอ่ยเสียงแผ่ว ท่าทีเหมือนคนไม่กล้า

..

รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเก็บหนังส

มโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก อย่างหนึ่งเป็นเพราะเขาเจอ

ยัยแมวขโมยยอมรับความคิดเห็นเรื่องการทำงานที่ห้องสมุดของเขาหรือเปล

ย์เนส วันนี้แค่เจอเธอเพียงแค่ไม่กี่นาที

อยหน่าย เห็นทียัยคนนี้จะอันตรายกว่าท

รงกลับไปที่หอพักชาย เพื่อออกไปทานข

้เจย์เนสต้องคอยเว้นระยะห่างกับเธอ ทั้งที่

้ทำไงได้ หรืออันที่จริงแล้วเธอเป็นหัวข้อสนทนาปกติของนักเรีย

เสียงก็เจอดวงหน้าหวานสวยกำลังโบกมือมาให้เขาอย่างเป็นมิต

อย่างใด แต่คำถามก็คือ ตัวเ

ิแทบจะตลอดเลย คิดในใจพลางก้มหน้ามองหนังสือที่อยู่ในมือของตัวเอ

ั้นไปแทบจะทันที ก่อนจะหันหลังให้หญิงสาวท

ตุใดเขาจึงต้องเมินกันถึงขนาดนี้ด้วย หรือว่า

จากเดินหันหลังหนีไปแล้ว ก็มาอยู่ตรงช่องชั้นวางหนังสือที่อยู่ห่างจากจุดที่เธอ

เจย์เนสพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะไปหาที่นั่งตร

ุดตามเวลาแล้ว เขาจึงเก็บของแล้วเด

ทุกคนต่างพูดถึง ว่าท่านมาร์ลอนแห่งตระกูลฟลอเรนซ์กำลัง

าะทางบ้านอบรมเรื่องการวางตัวและมารยาทมนการโปรยสเน

งขอบอกเลยว่าทำได้ดีจนเขาเกือบจะหลงกลเชียวล่ะ รู้ว่า

ี่ถ้วนเลยแม้แต่น้อย ว่าแท้จริงแล้วรู้สึกอย่างไรกันแน่ ก็เขาไม่เค

้งใจจะดึงทุกอย่างมาโ

ำให้เขาดึงสคิกลับมา ก่อนจะพบว่าตัวเองก

อ๊

เรียกตั้งน

หนิ ขอ

พายกระเป๋าแน่นแล้วเดิ