กับเสิ่นจินอันนั้น

ข้างๆ ฉือจิ่งอี้เสมอ เรียกเขาอย่างหวานว่า "ลุง"

งรวดเร็วของเธอก็ปะทุขึ้น "การแก้แค้น? เขามีค่าพอให้

ด้วยความชื่นชมและรักใคร่ แต่วันนี้กลับกลายเป็นความ

ธอรู้เพียงว่าตัวเองไม่โง่จนถึงขนาดนั้นที่จะไป

ายและน่ากลัว ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้าที่จะท้าทายเขา ใช้เ

ีผู้หญิงคนอื่นในใจ เสิ่นจินอ

ไปนอนบนเตียงของฉื

ินอันรู้สึกเจ็บปวดในใจ ถูกล่วงละเมิด

ชีวิตคุณช่างน่

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยน้ำตาที่เร

ย ฉันกับฉือจิ่งอี้จบกันแล้ว ฉันไม่ได้ใช้คุณเพื่อแก้

าในบ้านฉือมีมากมาย ไม

? น่าขั

กที่จะยอมรับชะ

กเลี้ยงดูในชนบทกับคุณยายตั้งแต่เด็ก ส่วนเส

น มีเพียงฉือจิ่งอี้ที่มีควา

หมือนฟางเส้นสุดท้ายของคนที่กำลังจ

สิ่นหลิงอี้อยู่บนเตียงเดียวกั

่องเมื่อคืน ฉันหวังว่าจะไม่มีคนที่สามรู้ เพราะเรื่อ

ี่เคร่งขรึมและเซ็กซี่

ไม่ยากที่จะได้ยิน

็ก พวกเขาก็แค่ไป

มือนกัน คนที่ใจ

มองไปยังสายตาของชายหนุ่มโดยไม่เปล

อีก?" ฉือเหยี

เป๋าอยู่นานก่อนจะหยิบธนบัตรมูลค

่...คุณฉือคงอดกลั้นมานานเกินไปใช่ไหม? ฝีมือเมื

มตรง ฉันรู้สึกธรรมดา ธนบัตรมูลค

้อยตกลงตรงหน้

ปลี่ยนสี ความสงบที่เขา

่นจิ

เมื่อเธอเดินออกจากประตู เธอได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยควา

ของคุณซื่อสัตย์ก

้อย ก่อนจะออกจากโรงแร

นบัตรมูลค่าน้อย ใบหน้าที่เย็นชาขอ

ที่นอน สายตาของเขาก็เกิดความหวั่