าสน์เ

สนั่น แก้วใบหนึ่งถ

งทำงานด้วยความตกใจ “ค

มานี่ช่างโง่จนฉันไม

มือที่จับไม้เท้าสั่น

้าเขา ใบหน้าไร้ซึ่งความหวา