ล้ววิ่งตะบ ึงไปตามทางเดินที่คดเค
พ้นประตู เธอก
ป๋อเยี่ยกำลังนั่
เป็นประกาย “คุณพ่อ คะ อีกตั้งส
อยืนหายใจหอบ มุมปา