ต่จ้านหยุนเทาซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เ

มาส่งเธอกลับบ้านหน

แล้วพูดว่า “รอเดี๋ยว ฉัน

วเอง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความไม่

หยุน