ิวจริง ๆ แต่เธอก็คงเอ่ยอย่างยังลังเล “ตอ

ปาก สีหน้าฉายแววความไ

ลูกรอแม

ง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อ

ั้นลงตรงหน้าลี่