ดนั้น เขาแสดงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยและ

นจะไหลออกมา ฉันดึงเขาไว้ด้วยค

มาเบา ๆ เช็

ไป โจแอนน

ณโกรธหรือเป

เต็มของฉัน มุมปากของฉัน

อเต็มของฉันก็ต่อ

ตาเร่งรีบ แดนนิสก็ถอนหาย

่าใหญ่ที่อยากจะกลืนกิน

ุณในวันที่มีความหมายสำคั

ย วันครบรอบการแต่งงานข

ังที่จับมือแดนนิสก็พร่ามัวราว

ยถามออกไป "คุณบอกฉันว่าคุณปร

อยยิ้มบนใบหน้าหายไปเหม

ันที่อ่อนแอลงจาก

่างกาย ไม่เทียบได้กับความเจ

หมือนลมหนาวที่พัดผ่าน

ผ่าของเราทั้งหมด คุณจะหยุดใช้ควา

รุนแรง รู้สึกว่าค

ยากเห็นฉันในสภาพที่น่

่รัก รักษาร่าง

าที่เย็นชาของเขาเห็นเ

็นเขาตะโกนเรียกชื่อฉันอย

ครอยู่รอบตัว มีเพียงกร

้องยุ่งอีกแล้ว พอแค่นี้ ฉันแ

ดาษโน้ตนั้นเป็นก้

วันเดียว เรื

ฉันก็ไปที่ตึกบ

่ แต่ไม่ได้หมายความว่า

งนี้ใหญ่ที่สุด

อดสร้อยคอออกจากคอแล้วดูมั

ร้อยคอที่สวยงามแล

นิส ฉันมุ่งเน้นไปที่

ไปให้เขาจนหมด จนตอนนี้

เป็นของขวัญชิ้

ร้อยคอไว้ในมือแล้

นต้อนรับขวางไว้ เธอมองหน้า

างเหยียดหยาม "ดูจากการแต

ห้คนไม่มีธุระเข้า

ไอเ

รู้จักล

หน้าฉันอย่างจริงจ

ชีวิตของเจ้านายหรอ? สามปีที่แล้วในงานประช

อน กลับมาแล้วแดนนิสบอกฉันว่า เขาทำพิ

พรได้อ

งานต้อนรับคิดว่าฉันหน้าหนา จ

ธีในตอนนั้นจริ

ิเนียด้วยสายตาเ

ไปในบ่อลึก ตัวสั่นเ

หมดนี้เพื่อทรมานเวอร์จิเนี

เต็มไปด้วยความยินดีมองไปข้า

ต็มไปด้วยความสง่างามราวกับเจ้าหญิงในนิทา

นที่สวมเส

แดดมองฉันด้วย

ือลูน