คิดมาก่อนเลยว่า ชิจิวเห

ละหนาวเย็นจนทำ

กครั้ง เมื่อได้เห็นหลุมศพของแม่ชิจ

ป็นบ้าอะไร! พาเรา

้ว ตะโกนออกมาอย่างโกรธ

วเธอไว้ ชิจิวเหนียนส่งสายตาให้บอด

เจียงหยิงก็ถูกบัง

ร้องไห้ เธอเดินไปข้างหน้าหลุมศพอย่างช้าๆ นิ้วมือที่สั่นของ

ผิดไป แต่ชาตินี้มั

จะช่วยแ

ได้รับกรรมท

ล้วลุกขึ้น มองเจียงเหวิ

บอดี้การ์ดกดไว้จนขยับไม่ได้ ทำได้แค่ตะโกนสุดเสียงว่า

ั่น เมื่อเห็นหลุมศพของแม่ชิจิวเหนียน หัวใจของเ

ึ้น ชิจิวเหนียนยกมื

รำคา

้าตบแม่ของฉัน!” เจ

้วยสายตาเฉยเมย ยกม

งหยิงรู้สึกมึนงง ใ

เธอทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่ตะโกนด่า: “ชิจิวเหนียน เ

่ใจ : “ใช่ ฉันก็แค่อาศัยที่ฟู่จิงเฉินชอ

เช่นนั้นก็โกรธจนพู

อนนี้พวกเขาดูทุเรศที่สุด ถูกบอดี้การ์ดกดอยู่บนพื้

าที่หน้าหลุมศพของแม่

นสิ่งที่พ

ินรุ่ยกับเจียงหยิงก็สะดุ้งตื่น

เขาไม่อ

ม่ขึ้นอยู

ขาให้ดี” ชิจิวเห

้การ์ดตอบรั

นหลังเดินออกจากสุสาน ด้านหลังมีเ

ไปที่รถ เปิดประตูหลังขึ้นรถ แต่กลับพบว่ามี

ได้ยั

ย่างเฉียบคม ผ่านไปยังชิจิวเหนียนที่ยังค้อ

นรีบขึ้นรถ

วจในดวงตา ความกดดันหนักหน่วง เขาพูดขึ้นช้าๆ :

บครอบครัวเจียงแ

ิจิวเหนียนแปลกมาก

ปมองฟู่จิงเฉิน ลำคอของเธอแห้งผาก :

นี้ เธอก็ไม่ค่อยเข้าใจว

าเธอจะเป็นยังไง เธ

ัวเธออย่างปลอบใจ สาวน้อยคนนี้ดูเหมื

ย่างโล่งอก ในขณะเดีย

“หิวหรือยัง ไ

เธอเพิ่งกินข้าวตอนส

นข้าวเช้า อาจจะหิวจนถึงตอนน

ีเลศนัย : “งั้นที่รั