่งถังได้ตั้งชื่อให้ลูกทั

มาในบ้านของเธออย่างหลินซินจือแต่อย่างใด เพราะเธออยากจะเ

ยความรักที่มีต่อลูก ๆ ทั้งสองในก

พวกเขาต้องไปโรงเรียน เข้านอนไปแล้วน่ะ ต

งที่อยู่หลังแว่นก

แสดงท่าทีร้อนรนจนเกินไป ไม่งั้น

้ยินเสียงตึกตึกตึกดังมาจากบันได เธอหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ

นและรองเท้าแตะ คนหนึ่งเป็

นตันจนเกือบจะ

ถังที่นั่งอยู่บนวีลแชร์ คงเพราะเขาพอจะเดาได้ถึงตัวตนของเธอ

ปที่หลินซินจือด้วย

็นหลินซินจือส่ายหน้าให้กับเธอเบา ๆ ถึงแม้ฮวน

มแตกสลายเอาไว้ไม่อยู่ เธออ้าแขนออกไปทางเฉินเฉินและฮวนฮวน พ

ังด้วยความกลัวซะอย่างนั้น มีเพียงเฉินเฉินเท่านั้นที่

ก่อนจะลูบไล้ใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา ร

่ของผมจริ

งหนูกับฮวนฮวนไงจ๊ะ” ซ่งจิ

น ๆ เหลือเกิน แต่เธอก็กลัว

วนแล้ว เธอก็เป็นแค่ผู้หญิงแปลกหน้า

ูกพาน้องกลับห้องไปนอนก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หลัง

ยู่หลายครั้ง ก่อนจะหันหลั

ามไม่ได้อยู่ดีว่า “ลูกรัก

้อนวอนมาก ภายใต้แว่นกันแ

จะเดินไปหาซ่งจิ่งถัง ทันใดนั้นฮั่วอวิ๋นเซินกลับใช้อำ

อย่าเพิ่งใจร้อนไปเลยนะ เด็กทั้งสองคนสูญเสียคุณไปตั้ง

งรู้สึกชา

นเซินจงใ

เธอใกล้ชิดกับ

ต่ฮวนฮวนก็ยังไม่วายหันมามองหลินซินจืออย่

บบเต็มสองตา เธอหลับตาลงด้ว

ยไปก็ยังได้ แต่ลูกของเธอคือเลือดเนื้อเชื้อไขขอ

ล้ว ฮั่วอวิ๋นเซินก็อุ้มซ่งจิ่งถังก

ตอนนี้กลับถูกถอดออก แล้วก็โยนทิ้งไว้ลวก ๆ ที่มุมห้อง มิหนำซ้ำ

ด้แต่หัวเรา

แขยงเธอมากถึงขนาดทนเห็นรูป

ไปจัดการงานที่ห้องทำงานสักเดี๋ย

ยยิ้มบาง ๆ เหมือนเช

กไป พร้อมทั้งปิดประตูลง รอยยิ้มบนใ

ั่วอวิ๋นเซินจะไปที่

างยากลำบาก เธอใช้มือยันผนังเอาไว้และค่อย ๆ ลุกขึ

ยับกลับเจ็บล

ยังต้องใช้เวลาเดินเกือบห้านาที เธอเจ็บจ

ินซินจือกับฮั่วอวิ๋นเซินกำลังสวมกอดกันภ