นยา

้วยนะคะ" ฉันพูด น้ำเสียงมั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ มันคือเสียงของคนจากตระ

ประจบสอพลอ "อ่า ศรันยา" หนึ่งในนั้นพูดพลางตบหลังธนดล "เราคงจะคิดถึงงาน

นั้นดังกว่าคำดูถูกใดๆ ในความเงียบของเขา ฉันเข้าใจแล้ว เขาอดทนกับฉันก็เพื่อพี่ลภัส เพื่อความสัมพันธ์ระหว่

งริมหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแ

ดของเธอนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจอมปลอม "แต่เธอต้องเข้าใจนะ ธ

เมยอย่างประหลาด เหมือนกำลังดูละครเรื่องหนึ่ง

ะย้าโลหะขนาดใหญ่ที่หรูหราบนเพดาน สัญลักษณ์แห่งอำนาจของมหานที

า...ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เขาเคลื่อนไหวด้วยความเร็วแบบเดียวกับที่ฉ

นเกราะกำบังขณะที่ลากเธอออกจากเขตอันตราย เขาไม่แม้แต่จะชายตามองมา

ตกกระจาดที่ดังสนั่นหวั่นไหว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วขา

อย่างก็

กาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ พี่ลภัส

ค้นอย่างที่ฉันไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อน "มันก็แค่...ทิ้งรัน

เขาเลือกอิซาเบลล่า เขาเลือกอำนาจ ความจริงข้อนี้ไม่ทำให้เจ็บปว

ไป มันคือความจำเป็น ฉันจะไปฟลอเรนซ์ น