นอย่างอ้อยอิ่ง ทอดผ่านขอบหน้าต่างอย่าง

อุ่นนั้น จนกระทั่งบ่ายส

หนังตาของตัวเองหนักเหมือนมี

งเพื่อเรียกกำลังใจกลับมา