ชนก

ดกาล ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของคณบดี

เมืองนี้ ฉันจึงเลือกที่จะทำงานเป็นอาจารย์พิเศ

ทุกอย่างเป

์ในภาควิชาคนหนึ่งถามด้วยความตกใจ

งานแต่งงานของฉันถ

กับกล่องกระดาษที่เต็

องรับแขก ฉันก็เห็นธัชน

ด้วยรอยยิ้มหวาน แต่แววตาขอ

ือฉัน "นกขนอะไรมาครั

ำเป็นน่ะค่ะ" ฉ

งรับแขก "ทำไมของในบ้าน

้งน่ะค่ะ" ฉันตอบ ก่อ

นไป ธัชก็เรียกฉันไว้ แต่รั

ร้อมกับยิ้มหวานให้ธัช "รัญญามีความสุขมากเลยค่ะ" เธอหันมาทางฉันแล

้วยความสะใจ แววตาของเธ

งแล้วค่ะ" เธอพูดต่อ "รั

ปกินข้าวเย็นด้วยกันนะคะ เพื่อเป

จจะต้องรบกวนนกอีกนะคะ

องรัญญา เธอไม่ปิดบัง

่นคำท้าทายให้ฉัน และฉัน

งรัญญา ฉันก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกม

้ว ฉันรู้ดีว่าอีกห้าวันฉันก

ทุกอย่างให้เรียบร้อ

อก็ยิ่งได้ใจ ดวงตาของเธอ

" รัญญาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ร

สาร เขาลูบหัวเธอเบาๆ แล้วห

เสียงดัง "รัญญาก็เป็นคนป่วย ท

เดียวเองนะครับ ทำไมน

ไรเลยสักคำ แต่ธัช

ับให้ไปกินข้า

ร พนักงานก็เดินเข้ามา

ัน ไม่เอาของเผ็ด ไม่เอาผักชี" เข

ให้รัญญาอย่างเอาใจใส่ เขาลูบหัวเ

ัน "นกครับ ธัชสั่งกุ้งให้นกโดย

มอยากอาหารของฉันหายไปหมด

ทะเลค่ะ" ฉัน

หน้าของเขาเต็มไปด้วยค

ทะเลอะไรบ้าง ตลอดห้าปีที่เราอยู่

ทุกอย่าง รู้อาหารที่เธ

น แต่ฉันก็ไม่ได้แตะต้องมันเ

สร็จ เราก็เดินล

องฉันก็ดังขึ้น เป็น

่นพี่ถาม "อีกอย่าง... โครงการนี้อาจจะทำให้เธอไม่

หน้า ธัชโอบเอวรัญญาอย่างระมัดระวัง ใบหน้า

่ะ" ฉันตอบ

ทางหนึ่ง ไม่สนใจธัช

้วค่ะ" ฉันพูดกับรุ่นพี่

ชก็ดังขึ้นข้างหลังฉั