ูกระเบียบยืนจับกลุ่มกันหน้าอาคารเรียน บางคนกอดแฟ้มเอกสารแน่น บางคนพิมพ์อะไรบางอย่างล

ัญ ทา

หินอ่อนใต้ตึก พาขวัญรีบก้าวเท้าเร็ว

าจะมาไม่

ตร เคยพลาดด้วยเหรอ” อัญ

งแก อาจารย์ที่ปรึกษาเอาไปขิงในห้อง

จสอบสไลด์หน้าแล้วหน้าเล่า นิ้วเรียวเลื่อนไปบนหน้าจอที่เต็มไปด้วยภาพถ่าย

อินเนอร์คนว่ะแก” เธอพูดขณะสา

เรากำลังขายความหมายที่เขา

งินซื้อเดี๋ยวนี้เลยว่

เพื่อเป็นนักมา

ี้... เคยทำให้ชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนค่ายรถหรู ต้องชะงักฝีเท้

กตึกคณะด้วยความรู้สึกเบาสบายเหมือนยกภูเขาออกจ

แล้วนะจุดนี้… ป่ะแอน เรา

เอง” อัญญาว่าพลางกอดคอ

กเหมือนถูกจ้องมองด้วยสายตาที่หนักอึ้ง เธอหยุดกึกแล้วหันขวับกลับไปมองตามสัญชาตญาณ ลานจอดรถยังคงเงียบเชียบ มี

เหรอขวัญ”

อนมั้ง” เธอบอกปัดพลางยิ้มขำตัวเ

ะพวงมาลัยเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมกริบจับจ้องตามร่างบางที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปทีละก้าว เขามองรอยยิ้มนั้น.

พำเสียงเย็นลอดไรฟัน แววตาที่สะ

ห้เธอรู้เองว่า ความรู้สึกที่เธ

งสม่ำเสมอ แสงแดดบ่ายส่องผ่านกระจกใส บานใหญ่ลงมากระทบโต๊ะไม้ไม้สีอ่อนจนเกิดเงานุ่ม ๆให้ความรู้สึ

บาร์ ในอ้อมแขนกอด MacBook แล

ปยืนรอตรงโซนรับเครื่องดื่ม มือบางหยิบมือถือขึ้นมาเช

แบบที่นักศึกษาทั่วไปใช้ แต่มันคือกลิ่นของความสุขุมและอำนาจ พาขวัญเผลอเงยหน้าข

รียบแต่คัตติ้งเนี้ยบกริบ นาฬิกาเรือนบางราคาที่ไม่ใช

นอย่างสุภาพ เขาหยุดมองเธอชั่วครู่

ง หญิงสาวตรงหน้าดูสดใสกว่าที่เขาเห็นจากระยะไกล

ไรค่ะ” พาขวัญย

หยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่ามารยาทจะกำหนด ก

เสียงไอน้ำจากเครื่องชงกาแฟดังกล

เขาเอ่ยถามขึ้นอย่างสุภาพ สายตาเหล

วอย่างแปลกใจที่

.. ดูออกด้

ดเรียบ ๆ คล้ายเป็น

ยค่ะ” เธ

กอะไรหนัก

่ในใจกลับหยุดอยู่กับน้ำเสียงนั้น น้ำเส

คำถามหลุดออกไปก่อนที

ญตอบอย่างไม่ลังเล ดว

อบดูว่าคนรู้สึกยังไง

ตอบนั้นซ้อนทับกับภาพบางอย่

ั้นเหมือนกัน” เขาเลือ

พาขวัญเงยหน้า

้ขายของอย่างเดียวเ

้า “บางเรื่อง ถ้าเล่าไม่

ฟังดูจริงจังจนเธอรู้สึกแปลกๆ แต่ก่อน

หวานน้อย ไ

ักพะวนกับมือถือและแฟ้ม ทำให้แฟ้มเจ้ากรรมเลื่

” เธออุทานอย่างต

ล็กโดยบังเอิญ สัมผัสอุ่นวาบเพียงเสี้ยววินาทีทำให้เขาใจกระตุกอย่างไม่เคยเป็นมา

คะ... ” พาขวัญ

ตาที่เปิดเผย ไร้การป้องกัน และไม่รู้เลยว่ากำลัง

บ” เขาลุกขึ้นยื

”” เขาเลือกใช้ชื่อที่ศลิษาเคยเรียก ชื

พาขวัญค่ะ ยินดีที่ไ

ษฐวัฒน์มันคือจุดเริ่มต้นของเกมที่เดิมพันด้วยหัวใ