ักแล้วนางควรจะไม่ไปข้องเกี่ยวกับคนของกรมสืบราชการลับ แต่เมื่อดูสถานการณ์ในยามนี้แล้ว

นี้ไปให้ได้ก่อน แล้วค่อย

งใจและพูดว่า “เรียนท่านผู้บัญชาการทหาร ชายอื่นที่ถ

ขั้นอยากจะให้ข้าตายไปเสียเดี๋ยวนั้น เช่นนั้นข้าขอถามหน่อย ชายชู้ที่ร่วมกันสวมเขาให้กับคนในจวนโหวผู้นั้

วามโกรธว่า “นังสารเลว เจ้าทำเรื่องเสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลถึงเพียงนี้ ยังกล้ามาพูดจาเพ้อเจ้อให้ผู้

ล้วหรือยัง？ หากยังมิได้ส่งตัวไปให้ทางการ งั้นก็แสดงว่าถูกคุมตัวไว้ในจวนใช่หรือไม่เจ้าคะ？ ท่านแม่ ท่านรีบปล่อยเขาออกมาเถิด หากยามนี้ท่า

หรวเรียกเสียงหัวเราะเยา

วามโกรธและอับอาย เขามองนางเฉาอย่างโจ่งแจ้งด้วยแววต

ของพ่อค้าผู้นี้จะฉลาดเฉลียวและเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ ไม่เพียงแต่ใช้ถ้อยคำแค่ไม่กี่คำไล

สนใจเช่นนี้ทำให้เขาต

ฉานั้นแทบจะโกรธ

นังไพร่ชั้นต่ำ เจ้ามันสมควรตายนัก เจ้าบังอาจมา

่นเดียวกัน ยามนี้ท่านคงรู้ซึ้งถึงรสชาติของการถูกใส่ร้ายป้ายสีแล้วกระมัง？ ข้าขอแนะนำให้ท่านรีบส่งตัว

กว่าดวงตาพร่ามัวไปหมด อีกทั้งยั

อความช่วยเหลือ ด้วยหวังว่าจะให้เขารี

่ความสงสัยของท่านโหว หัวใจของ

บหลังเขา แต่ท่าทางของนางในยามที่อยู่ต่อหน้าฝูงชนเช

กภรรยาสวมเขา ไม่ต้องบรรยายเลยว่าสีหน้าของซ่งเหยียนซูจะดูย่

เชื่อใจตัวเอง นางก็ยิ่งรู้สึกเหมือนฟ้าถ

อย่างไร เขาแค่อยากพิสูจน์ว่าตัวเองไม

แม่นมหลานและพูดว่า “เจ้าไปพาตัวชายชู้ผู้นั้นมาให้ข้าเดี

้นางรีบรับคำรัวๆ ด้วยความตกใจจนไม่สนใจท่าทางขัดขวาง

ระตูดินสวมชุดผ้าไหมสีขาวนวลและมีกลิ่นสุราติ

กยืนโอนเอนด้วยความมึนงงต่อหน้าทุกคน

ถูกพาตัวออกมาจากทิศทางของเรือนหลักที่ท่านพักอยู่เล่า？ มิหนำซ้ำท่าทางที่เขาได้กินอิ่มหนำสำราญ

ร แต่กลับเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี หากเรื่องงามหน้าเช่นนี้แพร่ออกไป เกรงว่าวันหน้าพวกโจรข่มขืนคงจะแห่กันมาที