่อเยว

ือถึงกั

อยู่แล้วว่าเขาไม

ที่จะไม่ตัดสินเรื่องราวโดยปราศจากการสืบสวน หรือเพียงแค่ฟั

เพียงน้อยนิดนั้นก็กลับกล

น้าลง พลางหัว

ามอบอุ่นทั้งหมดที่มี เพื่อหลอมละลายหัวใจเขา นี่น่

า

ปีเ

นมาตั้งแต่เด็ก แต่ในเมื่อเฉินอวี่เยียนแต่งงานกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขาไปแล้ว

นโดยมีข้อแม้ว่าเธอต้องดูแลอาการป่วยของเฉินอวี

ละในวันนี้โอวม่อเยวียนจะพูดคำว่า

้นมองโอวม่อเยวียนท

ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ยามที่เขามองมายังเธอก็ยังคง

……ที่ไร้เด

พยายามมากแค่ไหน เขาก็

อก ก็หย่าซะ！” คุณนายใหญ่มองเปี่ยนจือด้วยสีหน้าที่เป

างได้ “ฉันพยายามสุดความสามารถแล้ว ถ้าพวกคุณสงสัยในเรื่องการใช้ยาของฉัน ก็สามารถเชิ

ีที่

้วชี้ตรงมาที่ใบหน้าของเปี่ยนจือ พลางเอ่ย

หอ

านที่โรงพยาบาลนั่นสมรู้ร่วมคิดกัน เตรียมการกันไว้หมดแล้ว？ อวี่เยียนบอกฉันหมดแล้วว่า พวกเธอทารุณกรรมอวี่เยียนที่โ

าน！ ลากตัวนังนี่ไปขังไว้ในโรงเก็บฟืน

ต้องให้ข้าวเธอกิน！ แค่คอย

มัยใหม่ที่บ้านเมืองมีขื่อมีแป ยังจะมีการจับไปข

นทันที แต่กลับหั

่ยังดึงดันอยากจะยืนยันความคิดขอ

ี่ทอดมองมา “คิดให้ตกก่อนแล้วค่อยมาคุยกับผม เร

เปี่ยนจือบีบบังคับให้แต่งงานด้วย ดังนั้นตั้งแต่เปี่ยนจือแต่งเข้าตระกูลโอวมา เธอจึงคอยหาเรื่องก

ฝ่ายนั้นจะคิดกับเธออย่างไร ที่ผ่านมาจนถึงตอนนี

ันเป็นหมอ ไม่มีทางทำเรื่องที่ผิดต่อคนไข้ของตัวเองแน่นอน คุณมักจะบอกว่าตัวเองเป็นคนมีเ

าด้วยสายตาคาดห

ี่ลำเอียง เพียงแค่หวั

เรื่องนี้อย่างเป็นธรรม และใ

เท่าน

ายเธอก็ต้

่านฉุดกระชากเข

ตาของเปี่ยนจือ เธอเฝ้ามองใบหน้าของโอวม่อเยวียน

งตาของชายหนุ่มกลับมีเพียงความเ

ยมคู่นั้น เปี่ยนจือหยุดนิ่งด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ทำได้เพี

ิดอยู่ในโรงเก็บฟืนท

ื้นใต้ปลายนิ

้วยความหนาวเหน็บและกล

ข้างกายพร้อมกับเสียง ‘จี๊ด

่สุดเธอก็นั่งทรุดตัวลงบนพื้นอย่างเหม่อลอย ความรักที่

แห่งนี้ เธอไม่รู้เลยว่า

จากด้านนอกพร้อมเสียง ‘เอี๊ยด’ และแ

สงแดดนั้น พลางเอ่ยคำที่แสนเย

รีบไปดูแลอวี่เย

่ยังคงหลงเหลืออยู่ พล

่ามันคือความเสียดายตลอดสามปีที่ทุ่มเทไป

ด้ทำอะไรที่ผิดต่อเธอเลย ถ้าเป็นไปได้ช่วยให้เวลาฉันหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะไป

ายามดิ้นรนเพื่อความสัมพ

ยวียนทิ่มแทงหัวใจของเปี่ยนจืออย่างจัง เธอได้ย

จะออกมาเป็นเช่นนี้ แต่เป

ล้วก็ยังคงดึงดันอยากจะถามออกไปคำหนึ่ง “โอวม่อเยวียน ตลอ

ียงเยาะออกมา เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยการ

่ามือที่ฟาดลงบนหน้าอย่างแรง เ

อพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือด

ยนจือยิ้มอย่างเศร้าสร

ใหญ่ ก่อนจะขมวดคิ้วจ้องมอง

สำนึกผิด จะยอมอ่อนข้อและทำตัวว่าง่ายเหมือนที่ผ่าน

สิ่งที่ได้ยินจากปากเธ

ลและไม่รู้จั

โอวม่อเยวียนอย่างตั้งใจ ก่อน

ี้จู่ๆ เธอก็เลือกที่จะต่อต้าน ดังนั้นท่าทางที่เ

ครั้งท่ามกลางความงุนงงของโอวม่อเยว

ิดหน้าขึ้น และก้าว

้นท่ามกลางอากาศที่ชื้นแฉะ แผ่นหลังก็ปวดระบมจากการถูกฟาดด้วยไม้เท้า ส

เธอก็ยังคงก้าวเด

และไปจากชีวิตแต่งงานที่เธอเคยค