ายังไม่ถามเสี่ยวฝานเลยนี่นา ข้าวของที่จำเป็นต้องใช้ครบถ้วนหร

ใดกับสี่ฮูหยินก่

ณฮูหยินและคุณหนูใหญ่ที่ให้การดูแลมาตลอดหลายปี ข้ามิมีอันใดจะตอบแทนท่านทั้งสอง คงทำได้เพียงแค่...

ผลอันใดก็ตามที่ทำให้ข้าต้องไปเป็นอนุภรรยาของชายผู้นั้น ข้ามิสนใจและคิดหาคำตอบได้ แต่ผลประโยชน์อันมหาศาลก็ตกอยู่ที่ตระกูลสี่ ตัวนางและบุ

ิ้วขึ้นมอง อยากจะถาม ท่านชื่อเรียงเสียงใดแล้วหัวเราะอันใดข้า แต่...ขี้เกียจล่ะและอยากรีบเดินทางออก

นก็ออกเดินท

ใช่อะไร ที่ข้าสังเกต เพราะถ้าหากระหว่างการเดินทางเกิดอันใดขึ้น ข้าจะได้เข้าหาคนที

ยและหาคนทำมิได้ ข้าเดินไปหาเสี่ยวฝานเพื่อไต่ถาม หากข้ายังไม่ทันจะได้ทำก็ต้องอ้าปากค้าง เพราะ

ักษ์ก็ยังคงมิฟัง ยังคงลากให้ข้าเดินตามไปอย่า

เราต้องรี

งหยุดยืนตัวแข็งทื่อ เพราะเมื่อข้าผ่านประตูเข้าเรือนก็ได้เห็นว่

ยรถม้าขนาดสามคนนั่ง แต่เหลี

าที่มาร

ถูกท่านหัวหน้าองครักษ์ที่ข้ามิคิดจะถามชื่อแซ่จับเอาไว้แล้วยกข้าขึ้นไปนั่งและท่านหัวหน้าองครักษ์ก็รีบกระโด

งลั่นด้วยความหวาดกลัวขณะจับแผงค

ยมไว้ให้เจ้า ข้าให้คนขนล

ม...ข้าแค่อยากจะบอกท่าน

ว้แน่น หลังตาเพราะมิกล้าที่จะมองสิ่งใด

จะมีชีวิตร

ได้เปลี่ยนแปลงไป ก็คิดได้ว่าการที่ข้าย้อนกลับมาก็ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงเรื่องราวไปบ้างแหละ แต่ข้าก็รู้ว่ายังมีอีกหล

คลื่อนไหว เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นว่าตอนนี้อยู่ในป่ากว้าง ส่วนผู้ที่จับตัวข

บอกและพาข้าลง

บเดินมาทรุดตัวลงนั่งใกล้ข้าที่น

แห้งกับหมั่นโ

ะไม่มีแรงจะทำสิ่งใดแล้ว หากข้ารู้ว่าจะทำตัวเป็นคนอ่อนแอมิได้ ข้าต้องมีแรงและตื่นตัวอยู่เสมอ ต้องทานอะไรให้ร่างกายมีแรง เพราะหากคืนนี้เกิดสิ่ง

เสี่ยวฝาน เราต้อ

ับคุ

ว่าคุณชายแล้วนะเสี่ยวฝาน

านร้องอย่างตกใจและมอง

เดินทางในครั้งนี้ข้าก็มีเพียงแค่เจ้าเท่านั้นที่ยินดีมา ทั้งที่ไม่รู้ว่าเบื้องหน้าจะดีร้ายเพียงใด ข้ามิอยากอยู่อย่างเ

หนิงเกอ ข้า...ข้าดีใจขอรับ มิคิดว่าจะไ

ลไปพลาง ใบหน้านั้นแม้จะมอมแมมหากมีรอยยิ้มด้ว

ู่บนเตียงแสนเก่าอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย แต่ในวันนี้มันจะไม่เป็นเช

ี่เราจัดเตรียมกันไว้

เสี่ยวฝานบอกเสี่ยงสั่น “ข้า

ี่ยวฝานเบา ๆ ด้วยคิดไว้ตั้งแต่ต้นแล้วล่ะ คงมิมีสิ่งใดง่ายดายเป็นแน่ แต่ได้ยินเช่นนี้มันก็...โมโหแหละ คิดไว้ว่า

นแล้วกัน” ข้าพยักหน้าให้กับเสี่ยว

น้องชายข้าต้องเข