ม่ละสายตา รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นบนใบหน้า “น้อง

รีบพยักหน้าเล็กน้อยให้ชายห

ข้าไปในประตูที่ช

งของซ่งชิงอวี่แล้ว

้อยคนน