อสวมใส่วันนี้เปื้อนซอสสีแดงไปหมด

ุ้งโหยง ปากก็รีบเอ่ยขอ

จู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูไม่รื่นหูอย่

วน้อยอย่ากลัวไปเลย ก็แค่กระโปรงตัวเดียว ผู้อำนวยการฉินรวยล้น

ง แล้วเธอก็เห็นผู้หญิงรูปร่างอวบอั๋นคนหนึ่งที่สวม

หารหกใส่ตัวผู้อำนวยการของพวกเราแบบนี้ เกิดเป็นคนไม่ควรจะทำตัวตอแหลแบบนี้หรือเปล่าคะ？” หล

ยนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างเปิดเผยพร้อมกับพูดว่า “ให้รังแกผู้หญิง

นพูดไม่ออกไปเลย เธอพับแขน

ล็กน้อย แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คุณผู้หญิงคะ ยังไม่ต้องพูดว่าคุณตั้งใจหรือเปล่าก็ไ

แห่งปีอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นก็ไม่รู้ว่าเธอเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา จู่

่ยนหลบ

็โปร่งแสงจนเห็นเป็นขอบลูกไ

หลังผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็ยังมองไปที่ฉินเฉี่ยนด้วยความสะใจ ราวกั

ตอนที่กำลังคิดว่าจะระเบิดอารมณ์ออกมา เสียงผู้ห

น เกิดอะไร

อก็เห็นซูรั่วเวยเดินควงแขนลู่ซีเ

่อเขาเห็นฉินเฉี่ยน สายตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็กลับไ

อลู่ซีเหยี่ยนกับซูรั่วเวยที่นี

วย เธอก็รีบยิ้มให้ซูรั่ว

ณลู่ มากัน

ดี แล้วน้องพนักงานคนนี้เกิดไม่ทันระวังทำอาหารหกใส่ตัวผู้อำนวยการฉินเข้า ฉั

่ยนด้วยสายตาสงสัย ราวกับไม

ึกหนึ่งยื่นให้ฉินเฉี่ยนไปพลางพูดว่า “ผู้อำนวยการฉิน อย่าไปถือ

คิดอยู่ว่าทำไมโม่อวิ๋นถึงมาหาเรื่องเธอ

หละที่ทำได้ เธอหันไปมองลู่ซีเหยี่ยนแวบหนึ่ง แต่กลับเห็นว่าสายตาขอ