งคะคุ

ีส้มส้นสี่นิ้

รองเท้าภายในห้องแต่งตัวของเจ้านาย “พี่กล

่านึกขึ้นมาได้ “เหมือนจะเอาใ

่ค่

ล้วมั้ง พี่กล้วยไปร

นที “ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่

พร้อมกับส่งยิ้มหวานจนก

ออกจากห้อง ตรงไปยังอีกฟากของตัวบ

กครั้ง วิ่งไปหยิบแฟลชไดร์ฟแล้วต

เจ้าของห้องล็อคทีเถอะ ขยับเบา ๆ ไม่ไ

คอมพิวเตอร์ของอีกฝ่าย ได้ยินภูผาบอกว่าเซฟเ

าน ก็ส่งเสียงเบา ๆ ขัดใจ มุ่ยหน้าเล็กน้อย นิ่งคิดเป็นครู่ ค่อยวางมือตั้งท่าจะพิมพ์รหัสปลดล็

้ เก๊กหน้าขรึม ลุกจากเก้าอี้ ต

ากำลังจะใช้งา

ับ “เข้ามาตามหา

ในโน้ต

ก็เข้าตัวหมด เล

่มันเล็กกว่านี้ก็ไม่รู้ กำแน่นจนมันเบียดมือด้านในเจ็บไปหมดแล้วเนี่ย แล้วเลยทำทีเดินหลบฉาก

ที่ข้อมือทำเอาปลายฝนใจสั่น ตวัดมือ

อะไรไ

โมย” แล้วดึงมือกลับ แต่ถูกแรงที่เยอะกว่าสาวเข้าหา พร้อมกับก้ม

่อยได้ยินเสียงทุ้มขู่เชิงท้าทายกลับมาว่า

ถามอย่างพาล ๆ “จะทำ

่คู้หลบ เม้มปากหนี ได้ยินเขากระซิบกลับมา “ถ

ต้อง

ที่ออกร้อนท้าทายกลับบ้าง “กลัวตายล่ะ” แล้วสะบัดสุดแรง แต่ภูผาจงใจปล่อยพอดี จึงหลุ

แปลกใจเดี๋ยวเดียว ก็ค่อยตรงมาทางนี้ ถามเสียงอ่อนโย

ไปกอดแน่น ๆ แล้วผละเข้าห้องของตัวเองอีกครั้ง เพ

ตรสาวลับตาแล้ว ห

ล้ว มองอย่างไรก็มองไม่ออกหรอก ว่านึกคิด

ดินเลยไป แต่คนเป็นแม่ข

่างมารดาไว้เบา ๆ แต่กลับถูกคนเป็นแม่กอดกระชับเสียแน่น “เมื่อก่อนตอนสามขวบ กอ

กมาเบา ๆ “คุณแม่ยังไม่แก่เลยนะ

็กจ้อยพร้อมกับหวนนึกถึงเรื่องราวทั้งร้ายดีท

รั

าแม่เป็นแม่ของภู เคยรักภูแบบไหน แม่ก็ยัง

ับออกไปแค่สั้

ำหนึ่ง แล้วผละออกเพื่อมองหน้า บอก

สัย ปิยมาภรณ์ก็ว่า “เปลี่ยนตรง

กว้างกว่าเก่า

ักคุณแ

ายเลยนะ ดูแขนเล็ก ๆ ของเด็กชายภูผานี่สิ ใหญ่อย่างกับก้ามปูเลย” พูดจบยกมือจับต้นแขนที่บ

เบา ๆ เดินลงไปส่ง

่อยลดมุมปากลงอย่างเดิม เมื่อครู่ตนไม่ได