วันที่ 2 ควีนยังคงปฏิเสธการกินอาหารและน้ำจากแม่ โดยที่ไม่พูดจาโต้ตอบ แ

าอธิบายให้ลูกฟังแต่ควีนกลับไม่รับฟังเหตุผลอะไรเลย เขาพูดแต่เพียงว่า ต้องการให้เขมกลับมาอยู่กับเขาเหมือนเดิมเท่านั้นเอง ยิ่งท

น ณ

เดียวที่ยังอยู่ในอารมณ์ของความรู้สึกสูญเสียคนที่ไว้ใจและรู้ใจเขามากที่สุดไปยังคงตกอยู่ในภวังค์ของความเศร้าหมอง ในทุกๆ วันเจ๊หยกจะนำอาหารพร้อม

ได้ง่ายก็ยังปฏิเสธ เป็นเวลาเกือบ 4 วันเต็มที่เขาไม่ยอมทำอะไรเอาแต่พร่ำเพ้อถึงเขมเพียงคนเดียว ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารและหดหู

ัจจัยสำคัญต่อร่างกาย เมื่อคนเป็นแม่ได้เห็นสภาพที่ลูกชายทนทุกข์ทรมานต่อหน้าต่อตาก่อนที่เธอจะโผเข้าสวมกอดลูกชายด้วยความสงสาร แต่เธอกลับต้องชะงักกับท่าทีของลูกชายที่ถือรูปของใครสักคนหนึ่งอยู่

ยเห็นมาก่อนตลอดระยะเวลาสี่วันที่ผ่านมา สีหน้าแว

อรู้สึกหวาดกลัวในแววตาดุดันที่ยังจับจ้องรูปในมืออย่างไม่ละสายตาพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างน่ากลัวจนเธอผงะและรีบดึงตัวเอ

บ ทำไมทำท่าทางเหมื

มองมาที่เธอและเอ่ยถามเธอที่ย

กใจเท่านั้น หนูเป็นอะไรหร

หยกกลับมาพูดสำเนียงภาษาไทยอย่าง

ข้าวขึ้นมาให้หนูใช่ไหม พอดีเลย

องลูกชายยื่นมารับสำรับข้าวที่วางอยู่ข้างโต๊ะหัวเตี

ยได้กินต่อด้วยความแปลกใจระคนสงสัยและมีข้อกังขาอีกมากมายภายในใจของเธอ แต่ไม่สามา

่นานเจ๊หยกก็ต้องตกใจอีกรอบเมื่อควีนลงมาจากชั้นบนด้

าหนูกลับขึ้นไปพักผ่อนดีกว่าจ้ะ" เจ๊หยกถามลูกช

ไม่ต้องถามหนูหรอกนะว่าหนูจะไปไหน หนูจะไปทวงคนของหนูคืนไม่ว่าใครก็มาห

จในคำพูดของลูกชายมากกว่าความน่ากลัวทางสีหน้าและน้ำเสียง ทำให้เธอต้องรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้

ทิชา นี่พี

อะไรหรือเปล่าครับฟั

จ๊ะ?" เธอถามด้วยน้ำเส

ับผมเองมีอะไรหรื

พี่รู้สึกกลัวมาก เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทิชาเองก็ต้องระวังตัวด้วยนะ เขาน่ากลัวมากจ

่อนจะตอบรับกลับมาด้วยน้ำเสียง

องเป็นห่วงนะครับ เด

ป๋าถือวิ่งตรงไปที่โรงจอดรถของบ้าน ก่อนจะขั

งอยู่เป็นระยะด้วยอารมณ์โกรธแค้น ส่งผลให้รถยนต์ส่วนตัวของควีนโลดแล่นอยู่กลางถนนด้วยความเร็วเกินมาตรฐานกฎหมายจร