ดเจ้าก็ฟื้นแล้ว แ

ทำให้หลี่หมิ

อบ เพียงมอ

ณชายโง่ผู้นี้เมื่อเห็นนางมักตัวสั่น ก้มหน้า ไม่กล้าสบตา แต่ตอนนี้

น หมอบอกว่าโชคดีมากที่รอดมาได้ ต่อ

งเล

ดว่าเขาไม่ได้วิ่งเล

ิงเฟิง กวาดตามองคนรับใช้ในห้อง

้งจวนรู้ แต่ไม่มีใครคิดทวง

ิงเฟิงย

ว่าไม่ได้

ิบ เซียวฮูหยินม

ูดว่าอ

มือกุมขมับ แสร้

ม่ชัด บางทีอาจ

นหายใจ แต่แวว

ดมากไปก็ปวดหัวเปล่า ๆ” คำพูดนี้หากฟังผ่าน ๆ เหม

อนนี้ตนยังไม่รู้สถานการณ์ทั้งหมด กา

ินหันไปสั

ข้าวต้มจืดมา อย่าให้ของมัน

หยินหันกลับมามองเขาอีกครั้ง แ

่าสำนึกผิดอยู่ที่ลานหลังเรือน หากเจ้าหายดีแล้วก็ไปดูนางเสียห

ัวเราะเบา ๆ

จากห้อง เซียวเฉิง

ภรรยาของเข

หน้า ไม่พูดไม่จา ถูกคนในจวนรังแกเป็นประจำ เจ้าของร่างเด

ยังถูกแม่เลี้ยงควบคุม ส่วนภรรยาก็ถูกทั้งจวนรังแก หากเขายังทำตัวเป็นคนโง่ต่อไป ชีวิตนี้คงจบล

ใครเป็นคนผลักเจ้าของร่างเ

ฉิงเฟิงสวมเสื้อคลุมสีหม่น เดินออกจากห้องอย่างเงียบ

โคมไฟใต้ชายคาสั่นไหวตามแรงลม เงาต้น

มไปยังลานหลังเรือน ยังไม่ทันถ

นคุณหนูตระกูลกู้อยู่อีกหรือ แจกันใ

อกระทบเนื้

อยู่บนพื้น นางสวมชุดสีขาวเก่าซีด ผมดำยาวหลุดลุ่ยเกลี่ยอยู่ข้างแก้ม ใบหน้าง

เป็นใบ้หรือโง่จนไ

ู้ฉิงอวิ๋น นาง

ขาวมีรอยถลอก แต่ใบหน้ากลับสงบน

โมโหกว่าเดิม ก้าวเข้

เซ่อเช่นนี

ว่านางไม่ร้อง ไม่โวยวาย ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองสาวใช้ผู้

เฟิง ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่กู้ฉิงอวิ๋นกลับมอ

ั้นมีบางอย่างที่เ

มุมมืดข้างกำแพ

งนางเบามาก แต่ในค่ำคืนอันเงียบส

งไม่รู้ตัว นางยกมือขึ้นหม

มา เสียงเย็นชาของบุร

ตบนางอีก

่ใต้เงาโคม สีหน้าจึงซีดลงเล็กน้อย แต่เมื่อนึก

ฮูหยินน้อยทำผิด บ่าวเพียงสั่

เฟิงเดินเ

ใดที่บ่าวมีสิ

ป็นครั้งแรก ดวงตาคู่นั้นไม่ว่างเปล่าเลย ลุ่มลึ

ียงชั่วอึดใจเดียว ทั้งสองต่างรู้พร

กว่าบรรยากาศผิดป

จ้าค่ะ บ่าวจะไป

ยุ

ช้แข

เฟิงเอ่ยเ

กเข

ณชา

กดดันจนสาวใช้เข่าอ่อน นางคุกเข่าลงกับพื้นดัง

ายโง่จึงน่

งอีก เขาหันไปหากู้ฉิง

้นได้ห

่ง ก่อนวางมือลงบนฝ่ามือเขา มือขอ

บรู้สึกถึงความเย็นประหลาดที่แล่นผ่านปลายนิ้วเข้าสู่กระดูก ไม่ใ

ม เงาต้นไผ่ทอดยาวบนกำแพง ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา กู้ฉิงอวิ๋นและสาวใช้ที่ยังค