ป้องเขา แต่การกระทำเช่นนั้น ทำให้มารดาเลี้ยงจับอีกฝ่ายไปขังเอาไว้ในห้องเก็บฟืน ทำให้คนที่ปกป้องเจ้าของ

็นอะไรแล้ว” อวิ๋นโม่ร้องไห้โฮ ร

เจ้าออกมาช้าไปหน่อย แต่เพราะข้าอย

ดภัย ข้าก็เบาใจ” อวิ๋นโม่ร้องไห้โฮออกม

๋อร์ที่ถูกจับไปขังเช่นกัน เพราะคอยปกป้องเจ้านายสาวอย่างกู้ฉิง

โทษที่ช่วยเ

ู่แล้ว ข้าก็ต้องปกป้องคุณหนูให้ดี แต่ข

ไปพบยมบาลหมดแล้ว” น้ำเสียงอำมหิตนั้นทำให้บ่า

องอยู่ครู่หนึ่

ดี ข้าจะเลี้ยงให้ดี รวมถ

กเข่าจนหน้

ุณคุณ

ุณฮูห

ให้ไม่มีอำนาจเหมือนก่อน ต่อไปข้าจะให้ท่านดูแลจวน กลับมาเป็น

น้าที่ดูแลเซียวเฉิงเฟิงให้ดีตามคำสั่ง แต่เพราะแก่ตัวมากแล้ว และเซียวฮูหยินมีอำนาจ

าแก่มา

ะกาศกร้าว เขาคิดว่าหากเขาไม่อยู่คนที่ไว้ใจได้อีกคนในจวนแห่งนี้ คงมีแค่หลี่เฟิงเท่านั้น อย่างน้อยชายผู้นี้ก็เป็

หลี่เฟิงรับคำ ในเมื่อได้รับมอบหมายมาแล้ว ในบั้นปลายชีวิตก็ต้องทำ

ย ๆ หยิบตราประจำจวนขึ้นมา ก่อนหันไปมอง

” เขากำตรา

วเป็นของ

อวิ๋นย

ิดที่แต่งงานและออกมาจากจวนของตัวเอง แต่นางจะกลับไป

บสงบลงอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่เพราะคนในจวนกลายเป็นคนดีขึ้นในชั่วข้ามคืน แต่เพราะทุกคนรู้แล้วว่า คุณชาย

ลอยออกมาจากโต๊ะไม้ยาวที่ถูกจัดอย่างประณีต โจ๊กเนื้อนุ่ม หมั่นโถวร้อน

ีบเนื้อเข้าปาก สีหน้าเกียจคร้านยิ่งกว่าสิ่งใด ข้างกายเขาคือกู้ฉิงอวิ๋นก

ด็กหนุ่มจึงถูกกดเอาไ

นกู้ นางรู้นิสัยนายหญิงดีพอสมควร รู้ว่านายหญิงของตน

้เซียวเฉิงเฟิงอ

ให้ขอรับ บ่าวตรวจแล้ว ไม่มีของเสีย ไม่ม

เข้าปากช้า ๆ แล้วพยัก

อบมองโต๊ะอาหาร ก

้วก็ยิ้ม “อยากกิน

่ายหน้า “บ่าว

ยกตะเกียบขึ้น

ง คนที่ซื่อสัตย์ต่อข้ากับฮูหยิน จะได้กินของดี ข้อสาม ใ

ร์สะดุ้งพร้อมกัน ก

” นางกลั

กินข้าวไม่

งเฟิงตอบ

วค่อยกินต่อ

ล็กกำลังผ่อนคลาย จู่ ๆ ก็มีบ่าวรับใช้คนหนึ

น มีจดหมายจาก

บ ก่อนส่งให้เซียวเฉิงเฟิง เขา

วิ๋นวาง

องอะไ

อกกุนซือขององ

อ๋อร

ขึ้นที่สวนหลวง เชิญบัณฑิต คุณชาย ขุนนางหนุ่ม และผู้มีความสามาร

นโม่

ายแต่ละองค์มีสายตาเลือกคนเพียงใด

อวิ๋นเ

หญ่ที

พับจดหมาย วาง

ปได้อ

คนย

ูแล้วไม่

ทุกคนอุท

๋นมองเขาอ

ำงานไปจนตายหรือไง เป็นกุนซ