ริหาร โดยไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของพนักงานที่

ว้อย่างสุภาพแต่แฝงไปด้วยความห่างเหิน “คุณผู้หญิงคร

ิ่ง ๆ มือที่กำใบหย่าไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปใน

าทักทายและคะยั้นคะยอให้เธอดื่มไวน์แก้วนั้น... ไวน์แก้วนั้นต้องมีปัญหาแ

มผู้บริหารระดับสูง เขากำลังคลายเนคไทของตัวเองเล็กน้อ

นึ่ง ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาหันไปพูดกับเหล่

กทายลดาวัลย์ เธอทำได้เพี

ับไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเขา จ้องมองเธอด้วยสายตา

ทำงานของเขา แล้ววางใบหย่าที่เขียนด

ออกมาสองคำ เสียง

่า "ใบหย่า" ม่านตาของเขาหดเล็กลงทั

่านไปยังรอยช้ำบนคอของเธอ ลูกกระเดือกของเขาขยั

ืมไปแล้วหรือไงว่าการแต่งงานของเราเป็นแค่ข้อตกลง

ของเธอสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที

ฐศาสตร์โกรธ เขาผุดลุกขึ้นยืนทันท

เงยหน้าขึ้นสบตา “คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะขู่ผมได้เหรอ ถ

ัลย์ก็สั่นสะท้านไปชั่วครู่ แต่แววตาของ

มือจากคางของเธอ ในแววตาของเขามีความเกรี้ยวกราดที

นชื่อของตัวเองลงบนใบหย่าอย่างรวด

นหน้าคุณอีก” เขาโยนใบห

ซ็นบนนั้น ในใจไม่ได้รู้สึกโล่งใจเลยแ

องทำงานไปอย่างช้า ๆ แผ

ศาสตร์ก็ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอ

า กดโทรออกด้วยน้ำเสียงที่

เข้ามา มองดูสีหน้าของ

น เจอใคร เกิดอะไรขึ้นบ้าง เอาทุกรายละเอียด รวมถึงกล้องวงจร

ดเสริม “โดยเฉพาะ... ทุกอย

รีบพยักหน้ารับคำ

กกิตติธรากุล กรุ๊ป เธอกำใบหย่าในม

อร์ของอำพร แม่ของเธอ ทันทีที่รับสา