มกลางเสียงหัวเราะของคนงานในบูธ มีแต่บ๊วยเท่านั้นท

ับแล้วยังเป็นงานแสดงการจัดสวนในรูปแบบต่างๆ ที่น่าสนใจไม่น้อย แม้ว่าจะมีพื้น

ูธเรายังไม่เ

่าค่ะ หนูม

่ แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงถูกชะตากับเธอคนนี้จนต้องเดินออกมาทัก ปาณิศารีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธว่าเธอไม่ใช่ลูกค้า แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจมาก่อกวน

ห้เข้ามาใกล้ๆ ไม่รู้เพราะการแต่งตัวแปลกประหลาดของวัลยาหร

ัดสวนจ๊ะ นี่นามบัตรฉัน

รียกฝนก็ได้ค่ะบ้าน

้ยงลั่นทมอีก อ้อ! ฉันชอบช

ยพูดแบบคุณน

วยัยหนู!!! เรีย

าณิศาหน้าเห

็ถูกแล้วนี่...จะใ

นน่าฟังหน่อย” วัลยาแสร้งทำเป็นงอนเดินเข้าไปในบูธของตัวเ

น ‘ประดับใจ’ ปาณิศาแทบไม่อยากเชื่อว่าพี่น้องสองสาวที่ดูอายุจะห่างกันหลายปีจะนิสัย

อกบูธครั้

ุณพ่อต้องมาด้วย แต่ท่

มยังทำงานแทนได้อีกน่ะค่ะ” จงกลนียิ้มอ

ดินจากมา “ของเราเป็นสายพันธุ์ไทยค่ะ มีทั้งพันธุ์แคระที่ป

างจะเดินไปขอ

ก่อนยกข้อมือดูนาฬิกา “ใกล้จะได

งสามวันนี้เราต้อ

ค

้ดีว่าคนที่มองหาคือตัวเธอเองนั้นแหละ เพราะความรีบที่จะเดินไปให้ถึงที่หมายโดยเร็วจนลืมดูคนที่เดินสวนมาข้างหน้า ทั้งที

้ชิดขนาดนี้ กลิ่นโคโลญจ์ผู้ชายปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ กลับทำให้รู้

ไรหรือเ

นอาย ปาณิศารีบดันตัวเองออกจากอกอุ่นแต่ผมยา

แล้ว

ับ...เดี๋ย

้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มือเล็กของเธอพยามยามแกะผมออกจากกระด

นะค่ะ

เบาๆ เขาไม่ได้หงุดหงิดใจอะไรกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่

ุณ

ษจริง

มทยอยเข้ามาในบริเวณงานมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก้มมองดูเส้นผมยาวสลวยที่ติดอยู่ท

ิสทา

ธ เขายิ้มรับบางๆ ก่อนเดินเข้าไปหอมแก้มหญิงสาวเบาๆ

ไม่ใช่เมืองนอก จะ

ิด แต่เอียงหน้าไปกระซิบที่ริมหู

็ได้นะมาริส” วัลยายืนเท

ก็ได้ครับ” ชายหนุ่มตรงเข้า

งเท้าให้พี่ก

ย” เขาหัวเราะเสียงดัง นานแ

เปลี่ยนไปหรือไงยะ” วัลยายิ้มกว้า

วเราะเบาๆ ก่อนจะเดินตามมาสบทบ เธอไม่รู้ว่าที่ชายหนุ่มเ

นี้แล้วทั้งตัวจ