ถามซ้ำราวกับไม่อาจยอมรับได้ว่านั่นเป็นเขาจริง ๆ พลางจ้อ

” เขาโคลงศีร

ทำไม... ทำ...

ั้น แบ

.. ประเจิดประเจ้อ

้งหมด แต่ก็ตวัดมอ

งั้น

ล้วเ

ี้ยวขุ่นเคืองในทันที คิ้

อเด็กน้อย ถึงได

วว่าเขาคือคุณหม

เขียนจดหมายตอบเธอทุกฉบับทุกเดื

้หญิงที่พึ่งพบหน้าครั้งแรก ทั้งเนื้อทั้งตัวยังมีเหงื

นสปอร์ตอะไรสักอย่างที่เธอไม่รู้จักและผสานเคล้ากับกลิ่นเหงื่อ

่าเธอกล้าด

ออกจากแผงอกนั่น เขาไม่ยอมปล่อย เธอก็รัวกำปั้นน้อย ๆ

” เธอส่งเสียงดัง จู่ ๆ เขาก็ปล่อยเธอซะอย่างนั้น

ืนมองและย

ด้วยแววตาเคืองขุ

คิ้ว ไม่พูดไม่จา เอาแต่จ้องอยู่อย่างนั้นเหม

ทุกอย่างเลย ทุกอย่าง ! ” ปากเล็ก ๆ เริ่มส่งเสียงดังขึ้น ดวง

น้อยใจ แ

วาดภาพหรือคาดหวังชีวิต

นความผิดของเธอเองที่จินตนาก

ว่าห้ามออกไปเพ่นพ่านตอนกลาง

่ะ แต่

” เขาพูดตัดบท ไม่ยอ

นอยู่ก็ต้องทำตามกฎ อย่าดื้อ ” ใบหน้าเล็

เพราะหนูจะไม่อยู่ที่นี่ ! ” พูดก่อนจ

มโตไร้เดียงสาที่มันแปรเปลี่ยนเป็นดื้อรั้นเอาเรื่

มันคือนิสัยท

วยกอุ้มจนตัวเธอลอยเหนือพื้น แต่เด็กสาวไม่ยอม เธอดิ้นรนพย

วยค่า ช่ว

งลงกับพื้นห้อง ปากที่อ้

ปากขอ

เหล็กก็บีบเอาไว้ไม่ให้ส่ายหนี ไม่ให้

ที่เมื่อครู่โกรธแสนโกรธ แต่ตอนนี้กลั

าตรีเจนจัดรุกราน แถมเป็นชายท

กลาย ๆ ว่าความเป็นหญิงถูกมือใหญ่ไล้ถูผ่านกางเกงยีนเนื้อห

น ตื่นกลัว

สียงดังวื้อยาว ๆ ก่อ