้าไป、ทันทีที่เธอปรากฏตัว、ทุกสายตาในห้อ

งคนของเธอ、และกรกันต์ที่กำลังโอบเปรมฤดีอยู่、

เต็มไปด้วยคราบเลือดของเธอ、ไม่มีใครแสดงท่าทีเป็

วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสีย

ก็ยอมกลับบ้านสักทีสินะ。"

าวกับกำลังมองสิ่งสกปรก、"รีบไปจัดการตัวเองให้เรีย

บนิ่ง、ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กรกันต์แ

างรวดเร็ว、ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความกังวล、ยื่นมือจะเข้ามาปร

ังจะสัมผัสตัวเธอ、ณัฐวดีก็

ร็ว、แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม、"พี่หญิงใหญ่คะ、น้องรู้ว่าพี่โกรธพวก

、ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก、ไหล่สั่นน้อย ๆ、รา

มาดึงเปรมฤดีไปหลบอยู่ข้างหลัง、แล้

่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน、แต่เธอกลับมาก็มาท

ธอจะความจำเสื่อมก็ผุดขึ้นมา。เปรมฤดีก็เป็นแบบนี้เสมอมา、สวมบทบาทเป

ูกคู่นี้เข้ามาอยู่ในบ้าน、หุ้นที่ตาของเธอท

เข้ามาในใจ、แววตาของณัฐวดีเย็

่ชัดเจนพอที่ทุกคนจะได้ยิน、"เป็นห่วงว่าฉันจะไม่ต

งนั่งเล่นเงีย

ดลงทันที、ร่างกายสั่นเทา

...น้อง...น้อง..." เธอยิ่งร้

้ง、"เธอมันบ้าไปแล้ว! สร้างเรื่องลักพาตัวตัวเอ

พูดนั้น、มุมปากยกขึ้นเป็นรอ

ทรมาบอกฉันเองว่าเธอฆ่าโจร、นี่ถ้าไม่ใช่การแ

กโจรฆ่าตายโดยที่ไม่มีทางสู้、ถึงจะ

า、"คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีแบบเธอ、จะไปสู้กับโจร

้แล้ว! อย่าเถียงกันอีก! ณัฐวดี、กลับขึ้นห้องไป! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไ

่อปิดปากเธอ、และทำให้เร

ลังกรกันต์、แววตาฉา

่เพราะเชื่อคำพูดของกรกันต์、แต่เพราะข้อสรุปที่ว่า "ณัฐวดีสร้าง

งคืออะไร、ไม

นจนเล็บจิกเข

..ด

ท่านั้น。สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่การแก้ตัวด้วยคำพูด、

หลังแล้วเดินขึ้นบันไดไป

นีไปอย่างน่าสมเพช、แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่

-