้าไป ทันทีที่เธอปรากฏตัว ทุกสายตาในห้อ

งคนของเธอ และกรกันต์ที่กำลังโอบเปรมฤดีอยู่

ะเต็มไปด้วยคราบเลือดของเธอ ไม่มีใครแสดงท่าทีเ

วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสีย

ก็ยอมกลับบ้านสักทีสินะ "

าวกับกำลังมองสิ่งสกปรก "รีบไปจัดการตัวเองให้เรีย

บนิ่ง ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่กรกันต์แ

างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความกังวล ยื่นมือจะเข้ามาปร

ลังจะสัมผัสตัวเธอ ณัฐวดี

ร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยยิ่งกว่าเดิม "พี่หญิงใหญ่คะ น้องรู้ว่าพี่โกรธพวก

ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปาก ไหล่สั่นน้อย ๆ รา

นมาดึงเปรมฤดีไปหลบอยู่ข้างหลัง แ

่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืน แต่เธอกลับมาก็มาท

เธอจะความจำเสื่อมก็ผุดขึ้นมา เปรมฤดีก็เป็นแบบนี้เสมอมา สวมบทบาท

ูกคู่นี้เข้ามาอยู่ในบ้าน หุ้นที่ตาของเธอท

เข้ามาในใจ แววตาของณัฐวดีเย็

่ชัดเจนพอที่ทุกคนจะได้ยิน "เป็นห่วงว่าฉันจะไม่ต

องนั่งเล่นเง

ดลงทันที ร่างกายสั่นเทา

...น้อง...น้อง..." เธอยิ่งร้

้ง "เธอมันบ้าไปแล้ว! สร้างเรื่องลักพาตัวตัวเอ

พูดนั้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอ

ทรมาบอกฉันเองว่าเธอฆ่าโจร นี่ถ้าไม่ใช่การแ

กโจรฆ่าตายโดยที่ไม่มีทางสู้ ถึงจะ

า "คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีแบบเธอ จะไปสู้กับโจร

้แล้ว! อย่าเถียงกันอีก! ณัฐวดี กลับขึ้นห้องไป! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไ

่อปิดปากเธอ และทำให้เร

ลังกรกันต์ แววตาฉา

่เพราะเชื่อคำพูดของกรกันต์ แต่เพราะข้อสรุปที่ว่า "ณัฐวดีสร้าง

ิงคืออะไร

นจนเล็บจิกเข

..ด

ท่านั้น สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่แค่การแก้ตัวด้วยคำพูด

หลังแล้วเดินขึ้นบันไดไป

นีไปอย่างน่าสมเพช แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่

-