หย่าแล้วไง ฉันคือหมอเทวดาที่ใครๆก็ต้องการ

นนท์ วันนี้รุ่งทำต้มยำก

ื่องต้มยำอบอวลไปทั่วห้องอาหารของคฤหาสน์เกียรติชัย บนโต๊ะไม้สักตัวยาวเต็มไปด้วยกับข้าวหรูหราห้าหกอย่าง

ะอาดตา ใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มมีรอยยิ้มบาง ๆ ขณะหันไปมอง

ง ไม่เคยเรียกร้อง ไม่เคยออกงานสังคม ยอมเก็บซ่อน

างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาไร้ร่องรอยของความอบอุ่น เขาไม่แม้แต่จ

ะหรอก ฉันไม่ได

สึกชาวาบตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาจนถึงต้นแ

วันนี้วัน

ล้

หวี่ยงมันลงบนโต๊ะอาหารอย่างไม่ใส่ใจ มุมซองเอกสารกระแทกเข้ากับแก้วน้ำคร

ที่ตาตุ่ม สายตาของเธอเลื่อนจากเศษแก้วบนพ

ตราตัวอักษรสีดำชั

ือสัญญ

น่นหน้าอก สองมือที่วางอยู่ข้างตัวกำแน่นเข้าหากันโดยสัญชาตญาณ เธ

่มีเวลามาเล่นละครกับเธอแล้ว บ้านหลังนี้ฉันยกให้ พร้อมเงิ

่นระริก เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้ส

ท์...รุ่งทำ

งหงุดหงิด แววตาที่มองเธอนั้นเต็

อะไรผิด แต่ข

วผู้เป็นดั่งดวงใจและรักแรกที่ชานนไม่เคยลืมเลือน ตลอดสามปีในชีว

หนักแน่น "ฉันต้องรับผิดชอบ และฉันต้องให้

เฉียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง แต่แล้ว ริมฝีปา

ยงหัวเราะที่แห้งแล้งและเต็มไปด้

้ที่ไม่มีปากมีเสียงในบ้านหลังนี้ สุดท้ายกลั

อสามปีก่อน เป็นเธอเองที่ยอมควักสินเดิมก้อนโตที่แม่ทิ้งไว้ให้เพื่

านมันน้อยไปงั้นเหรอ รุ่งฤดี อย่าลืมสิว่าการแต่งงานของเรามันคือธุรกิจ เธอแลกความสาวมา

่งแผ่นน้ำแข็งที่กรี

ลับแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า ความอบอุ่นที่เคยมีในดวงตาคู่นั้

ีเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะอาหาร หยิบปากกา

กอดขาอ้อนวอน หรือไม่ก็อาละวาดทุบตีเหมือนที่ผู้หญิง

กกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างไม่ลังเล

ฤดี จ

จ เธอก็วางปากกาลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงกระ

ใช่ไหม" เธอถาม น้ำเสียงราบเร

ระหลาดบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอ

อ ยิ่งเร

นตรงไปยังบันไดบ้าน ไม่หันกลับไปมองเขาอีก และไม่มองอา

ตรง ทว่าดูโดดเดี่ยวและเ

าโดยไร้สาเหตุ เขาพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เพื่อสะกดอารมณ์บ้าบอน

กดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยในทันที น้ำเสียงที่เคยเย

้อยแล้วนะ เดี๋ยวพี่จะรีบขับรถไป

เมื่อได้ยินประโยคนั้น ลมหายใจของเธอสะดุดไปหนึ่งจั

งนอนใหญ่ ปิดประตูล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ตัดขา

ร่างกายที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ ทรุดต

แก้มอย่างเงียบเชียบ เธอไม่

ตัดสินใจอันโง่เขลาของตัวเอง ที่ยอมทิ้งตัวตน ยอมลดคุณค่า ยอมซ่อนเขี้

นีออนของกรุงเทพฯ เริ่มสว่

อได้ตายจากไปแล้วพร้อมก