ผับยังคงเนืองแน่นไปด้วยหน

เก้าอี้ทรงสูงหน

าหลังลึกอวดผิวเนียนละเอียดตัดกับความมืด มื

ายรอบตัวเธอ ดึงดูดสายตาของเ

สวย มาคนเด

มนาฬิกาทองคำเรือนโต เดินเข้ามาเท้าแขนบนบาร์

่วยบอกให้เขาถอยไปไกล ๆ หน่อย

ความโมโห "อวดดีนักนะ นึกว่าสว

มหมายจะคว้าข้อมือขาว

ขาจะแตะต้องโดนผิว รติมาก

ม

ข้อต่อข้อมือของเขา บิดลงไปในมุ

้องลั่น หน้าเขียวหน้าเหลืองด้วยความเจ็

ียงของรติมาแผ่วเบา แต่แววตาที่จ้องมองล

นนั้นออกไปทันที เจนจิราที่เพิ่งเดินก

เอง ประตูผับ

่มเพื่อนนักธุร

หลังเปลือยเปล่าเนียนตาของหญ

าเต้นกระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขารู้สึกคุ้นเคย

นั่นค

รือดังขึ้นข้างกาย

ดูบอบบางราวกับดอกไม้ต้องลม เอื้อมม

์รู้สึกแน่นหน้าอก หา

นุถนอม "เป็นอะไรมากไหม ไปหาที่นั่ง

ว่าดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังเรือนผมก

ู่ได้ดี แววตาอ่อนหวานพลันแปรเปลี่ยนเป

กขึ้น "พี่สนั่นช่วยพยุงภรณ์

ยังที่นั่งส่วนตัวทันที ลืมความส

าบานใหญ่ด้านหลังบาร์ ริมฝี

ผู้มีนิสัยเอาแต่ใจและเหยียดคนอื่นเป็นอ

์ เอาอกเอาใจหญิงสาวราว

ร้าน เธอก็สะดุดเข้ากับร่างเพรียวร

ร์ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่

หันขว

ด้านข้างพอดี แสงไฟสลัวกระทบดวง

ิ่งและเย็นชา ดวงตาคู่น

ลือดปูดโปน เลือดในกายร

ทำตัวเรียบร้อย อ่อนหวาน หัวอ่อน กลับกล้าแต่งตัวเปิดหน

นั่น จึงแสร้งดึงแขนเส

ี่รติมาเธอเป็นคนเรียบร้อย เธอไม่น่าจะมาอยู่

ช่วยแก้ต่าง กลับยิ

ล้งทำตัวเรียบร้อยหลอกล

อนรติมา "ศัตรูรวมตัวกันครบทีมแ

ล้ว ให้พวกเขาเห็นซะบ้าง ว่าฉ

อใบเล็ก ลุกขึ้นย

้าห้องน้

น้าโซนวีไอพีที่กลุ

นคง นวยนาด ทรงพลัง และเ

าบผสมกลิ่นไม้หอมอ่อน

งพวกเขา ราวกับคนกลุ่มนั้นเป

ห้คว่ำจริง ๆ" ศศินาส

ือปิยาภรณ์ออกอย่างลืมตัว แล้วลุ