ไร้ญาติ เธอยืนเหม่อใจลอย ดวงตาเขียวช้ำเพราะผ่านการร้องไห้มานานนั

พึ่งสุดท้าย ดวงหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาเศ

้นเสียงสะอื้นไว้แน่น มือที่ลูบภาพถ่ายของพี่ชายน

่ด้วยว่า น้องคิดถึงพวกท่าน” เสียงของดารินสั่นเครือเห

าพี่ชาย ดวงตาเอ่อน้ำใสๆ ไหลอาบแก้มทั้งสองข้

ยุดพักเพราะไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่าเทอม ไหนจะค่าใช้จ่ายต่างๆ ระหว่างเรียน ซึ่งคนฐานะยากจนอย่างเธอไม่มีเงินพอที่จะเรียนต่อเมื่อขาดเสาหลั

อยล้า วันนี้ทั้งวันแล้วที่เธอเดินหางานทำ

้วยนะคะ” ดารินเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเ

่านั้น ‘อยู่ได้สิ’ ดารินกระสิบเสียงปลอบใจตัวเอง เธอยังมี

จบประโยค ดวงตากลมโตสุกประกายปรา

านพิมพ์ดีด โรงพ

รศึกษา ม

0 ปีบริบ

่จำก

์วิบูลวิวัฒน์ทุกวัน

มีความหวัง เธอเดินเข้าไปในออฟ

ยกมือไหว้ผู้หญิงวัยกลางคน เธอเดาเอา

ะเจ้านายเป็นคนสัมภาษณ์เอง” ผู้หญิงคนนั้นบอกใ

นั้นก็เดินออกมากวักมื

ัสด

าจากเอกสารที่กองเต็มโต๊ะ ชายหนุ่มตกตะลึงเมื่อเห็

ดุดันจ้องมอง เธอก้มหน้าหลบสายตาของเขา แล้วพูดเบ

้เธอแค่ 9,000 ตามค่าแรงขั้นต่ำ” หัสดินเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แสดงความรู้สึกอะไร

ุนงงที่ชายหนุ่มรับเธอเข้าทำงานอย่างง่

ูหยันๆ มองตั้งแต่ศีรษะไล่ลงต่ำถึงปลายเท้า แล้ววกขึ

นุ่มจะเปลี่ยนใจจึงรีบยกมือไหว

ห้เธอตกนรกเหมือนตายทั้งที่ยังหายใจ” หัสด

คาะประตูกระจกให้คนด้านในรู้สึกตัว ซึ่งหัสดินที่นั่งรออยู่แล้วเดินออกมาเป

ดารินเอ่ยถ

ขาเอ่ยแกมบังคับ ซึ่งดารินก็รับมาแล้วจรดปลายปากกาเซ

หญิงสาวได้เซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้ว เขาก็นำเอกสารไปถ่ายสำเนา แล้วนำฉ

ยู่กลางห้อง หันมองโต๊ะทำงานของตัวเองแล้วหัน