่อ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก เจด โรซาริโอก็กลืนคำพูดทั้งหมดที่ตั

นหลังนี้เท่านั้น เขาคงไม่สนใจหรอกว่าเธอจะไปเรียนต่อมหาวิทยาล

ายออกจากบ้านตระกูลเมย์นาร

ใบหน้าของเธอ เจ้าโตโตโร่อ้วนกลมที่กางร่มใบไม้สีเขียวเพื่อปกป้องเด็กหญิงตัวเล็กๆ นั้น ช่างเหมือ

้อมมือไปปิดสวิตช์โคมไฟ ทั่วท

ว ก็ถึงเวลาต้องเก็บของเ

้งชิดผนัง ภายในตู้กระจกเต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย มีทั้งเครื่องรางนำโชคที่เบรนแดนนำมาฝา

่างช้าๆ ข้าวของในกระเป๋าค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่หัวใจของเธอกล

ด้านในมีสมุดบันทึกเล่มเก่าสีซีดวางอยู่ หน้ากระดาษเต็มไปด้วยรอ

่าฉันเป็นตัวซวย พวกเขาบอกว่าฉันมีพ่อ

ั้นแล้วลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน “เด็กโง่ เธอไม่ใช่ตัวซวยสักหน่อย” เขาพ

ายหลังเธอถึงได้รู้ว่าเบรนแดนแอบไปที่โรงเรียนและสั่งสอนเด็กพวกนั

มือดินสอก็เริ่มเป็นระเบียบมากขึ้นเรื่อยๆ

พร่ามัว หน้าสุดท้ายมีโน้ตลายมือของเขาเขียนทิ้งไ

ามหาวิทยาลัยในเมืองนี้ให้ได้ พอเรียนจบแล้วก็มาทำงานที่เมย์นาร์ด กรุ๊ป

ุดบันทึกอย่างเงียบงัน

อก็เริ่มฉีกหน้ากระดาษออกจากสมุดบันทึกทีละแผ่น และฉีกจดหมายทั้งหมดทิ้ง ทุกครั้งที่กร

็นชิ้นๆ ลงในกระเป๋าเดิน

งเดินออกจากห้องนอนและมองเห็นโคลอี้ เอลลิส กำลังกอดเบรนแดน

่างทั้งร่างยืนนิ่งแข็ง

กมือทักทาย “เจด! พี่จะมาพักที่นี่สักสอ

ที่ตกแต่งอย่างหรูหราใน

ายโลหะสีชมพู ดีไซน์น่ารักแล

ะป้อนข้าวเธอ แม้จะมีเพียงผื่นแดงขึ้นเล็กน้อย แต่เบรนแดนกลับไล่พี่เลี้ยงคนนั้นออกทันที เขาสั่งให้เปลี่ยนของใ

บรนแดนก็ดังขัดขึ้นมา “รีบรับไปสิ

่องปกติของเขา คลื่นความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่จนแทบทรงตัวไม่อยู่ เขาไม่ได้แค่ดึงคว

ับกล่องนั้นมาแล้วสวมนาฬิ

ภ้ แล้วก็... ขอบ

ินใจจากไปของฉันในครั้