ั้งตัว เธอรู้สึกง่วงซึมและหนักอึ้ง หลังจากอาบน้

ังใหญ่ ทว่าเธอกลับเริ่มชินชาไปเสียแล้ว และไม่เคยคิ

ิ

อดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดูก็พบว่าเป็

ที่ยี่สิบห้าสิงหาคมนี้นะ อย่าลืมเตรียมเอกสารและของ

กับตัวเองเบาๆ “เหลือเวลาอีกแค่เจ็ดวัน

้า มีบันทึกข้อความไว้ว่า [ว

็นของขวัญวันเกิดที่ดีที่ส

่มีอะไรตกหล่น จากนั้นเธอก็เก็บข้าวของเครื่องใช้เก่าๆ ทั้งหมดที่ไม

ยการสิ่งของและเตรียมแพ็กใส่กล่

ขาถามขึ้น สายตาจับจ้องไ

นักงานยกถุงออกไปก่อน “ฉันนัดให้คนมารับเสื้อผ้าเก่

ัมผัสได้ว่าช่วงนี้เจดดูเปลี่ยนไป แต่กลับไม่เข้าใจว่ามีอะไรเปลี่ยนไปกันแน่ ความรู้สึกปร

เมนต์ในเมือง” เขาเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “ที่นั่น

มีเธออยู่ที่บลูซีอพาร์ตเมนต์ ที่น

เตรียมตัวจะออกไปอีกครั้ง ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เธอจึงเอ่ยถามออกไปว

างพิถีพิถันเสมอ และปีนี้ก็กำลังจะก้าวเข้าสู่ปีที่สิบ สิบ... ตัวเล

มาตลอดสิบปี เธอจึงอยากจ

งไม่ใส่ใจนัก เขาเลื่อนกระเป๋าเดินทา

วงส่งผลให้หัวใจของเจดสั่นไห

ที่เคยเขียนถึงเขาขึ้นมาดู ทว่าเมื่อเปิดออก ลิ้นชักนั้นกลับว่างเปล่า เธอได้โยนจดหมายสั้นๆ ที่กลั่นออกม

ดดูอย่างเบามือ กระดาษแต่ละหน้าที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองต

งจับมือเธอไว้พร้อมกับพูดว่า “เด็ก

างวัล อีกมือหนึ่งคล้องเหรียญทองไว้ที่คอของเธอ เขาเ

งดอกกุหลาบไร้หนามมาให้ที่โต๊ะของเธอ เขาเคยพูดว่า “เด็กน้อย ดอกก

วามทรงจำที่ฝังลึกอยู

ธอจะลบล้างความทรงจำเหล่านั้นออ

า เจดจำได้ดีว่าในวันเกิดของเบรนดันทุกปี เธอจะแอบวาดรูปคู่ของพวกเ

ภาพวาดคงต้องเป็นเบร

าดีและอวยพรให้พวกเ

ดทีละเส้นสายด้วยความตั้งใจ เธอไม่ยอมห

ินเสียงไขกุญแจที่

เห็นเบรนดันเดินโซซัดโซเซเข้ามา กลิ

ี้คะ” เมื่อเห็นท่าทางเดินไม่มั่น

เอวของเธอไว้อย่างเป็นธรรมชาติ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกผสมผสานกั

่อเว้นระยะห่าง ทว่าในวินาทีถัดมา เ

งเธอ และจูบอันเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยฤทธิ์แอล