pte

ี่พาไป” ทั้งน้ำเสียงและแววตาห่วง

ง ๆ ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ได้ หัวใจของเธอไม

ลี้ยงอยากมีชีวิตของพ่อเลี้ยงเอง พ่อไปได้เลย ไม่ต้องห่วงพุด พุดกำลังต

บคิดอีกอย่าง เขาได้ทำผิดมหันต์กับการทอดทิ้งผู้หญิงตัวเล็ก

บพุดที่นี่ พี่เก็บเสื้อผ้ามาแล้ว พุดอยู่บ้านพี่ม

่นสะเทือนเบา ๆ บุญคุณท่วมหัวของเขาค

พ่อเลี้ยงทนได้ก็อยู่ไปค่ะ หมอน

งตาคู่สีฟ้าคราม “เรียกพี่เปา... เหมือนเ

อ่อนล้าเหนื่อยแรง ดวงตาแดงก่ำเหม

สะพายผ้าใบโปรดบนโต๊ะหัวเตียงหยุ

มอนขึ้นรองหลังให้ ก่อนที่เธอจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋า ปลายสายคือเจ้าขอ

คะ? พี่

าง ปริมบอกพี่

ามคิดว่าควรตอบอย่างไรดี เมื่อสีหน้าของคนข้างกายบอกว่าเขาไม่พอ

ว... ตอนเช้าพ

พุดแชร์โลเคชั่

ีกว่า ค่อยเจอกันที่มอน

ั้งที่เคยคุยโทรศัพท์กับธามไทได้เป็นชั่วโมง ๆ เธอสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต เมื

คุยกั

นะนำให้รู้จัก แม่อนงค์เคยเจอ

เกือบจะฆ่าเธอให้ตาย ก้อนแข็งจุกตันคอขึ้นอีกคราว

กล้เพียงเอื้อมมือ โดยไม

ความโกรธที่มีเพราะแรงริษยา ใบหน้าหล่อเหล

าทะนุถนอมมาแต่เล็กจนโตจะมีแฟนเป็นตัวเป

ยังมีความรู้สึกขุ่นเคืองใจพ่อเลี้ยงอยู่ เธอเคยทำหน

เอาเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าเดินทางของเขาใส่ไม้แขวนไว้อีกฝั่งถัดจากเสื้อผ

มประกายจรัสคู่หนึ่งของคนที่นอนเหยียดกาย

ต้องไปอยู่คนเดียวลำพัง ไกลถึงเกาะสวรรค์อย่างปาลาวัน ประเทศฟิลิ

ด... หรือเครื่

ิดว่าเธอน

้าโทรทัศน์จอแอลซีดีอยู่บ่อย ๆ ไม่ได้มีท่าทีหวาดกล

ที่นอนขี้เกียจอยู่กับผ้านวมหนา “พี่เปาจะกินข้า

เรียนไหวหรือไง พี่ว่าไปหาหมอก่อนไหม? เ

” ในประโยคหลังกระตุกหัวใจอยู่ไม่น้อย หากว่าสาวน้อยของเขาจะไปมีชีว

้ด้วยเครื่องสำอางอ่อน ลิปสติกสีชมพู

มอตอนไหน ก

“พุดเป็นไข้บ่อย กินยาเดิม

ย ปรเมษฐ์คงไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ จนกว

่อน ค่อยกลับม

ะ? มออยู่ใกล้ ๆ แ

ครัว ที่เธอต้องยอมเหนื่อยขนาดนั้นเพราะถ้าไม่มีปรเมษฐ์แล้ว ในวันที่พ่อปองกานต์ทิ้งเ

ก็ได้... พี่เปาจะกินข้าวก่อนไหม? พุดเก็บข

องไห้เมื่อวาน ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนโซฟานุ่มที่นอน

าให้เรียบร้อย เด

ความไม่พอใจแฝงอยู่ ผ้านวมหนาที่เขาสะบั

กอย่าง แต่เป็นเพราะว่าเธอไม่บ่นอะไรสักคำ ชายหนุ่มตาละห้อยมองต

ยังโกรธพี

น้าที่ของพุดคือเรียนหนังสือให้จบ” เธอมั่นใจในคำพูดของตัวเองทุกถ้อยคำและยังทำหน้าที่ของตัวเองด

รธอะไรไร้สาระน่ะ” ปรเมษฐ์ไม่ขอโทษ ยังไม่ชอบการอ้อนวอ

ะ... ว่าพี่เ

เกิดขึ้นในใจชายหนุ่ม ยิ่งปรายลดาเยือกเย็น

่ได้หรอก...

ว กินยาได้แล้ว” น้ำเสียงเคร่งขรึมยืนกรานว่าห้ามโต้แย้