ไอ้ครูโขนนั่นอีกแล้วใช่ไหม ค่อยดูเถอะมึง กูจะตามไปถล่มแม่ง!” ถ้อยคำสบถด่าของแม่ฟาด

ียวกัน พ่อแม่หรือใครก็เรียกเขาว่า ‘ไอ้ยักษ์’ ใหญ่ขนาดว่าเพ

สียงขุ่นเคืองเถียงอย่างก้าวร้าว เด็กหนุ่มมีความคิดเป็

เงิน มันพอแดกไหม มาช่ว

แล้วนะไม่ใช่เด็กชาย!” เสียงตะคอกอย่างโ

ด้วยลูกถีบจนเด็กชายตัวใหญ่กระเด็นไปตามแรงเหวี

เคยเป็นบ้าน

าก็โดนแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้จนกลายเป็นเรื่องปรกติ จ

กัน ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้า

ืดสกปรกจนเกือบจะขาดคามือ ถึงอีกคนตัว

กรี้ยวโกรธ เมธพนธ์ไม่ใช่คนที่จะยอมใครทุบตีนอ

ไป...!” มือสะบัดพันธนาการออกอย่างดื้อดึง กระแทก

เสียข้าวสุก กูไม่น่าเบ่งมึ

นไม่ใช่เรื่องน่าจดจำแต่เ

ณ กระแสลมพัดอ่อน พื้นหญ้าสีเขียวรายล้อมรอบด

ทอดมองภาพเบื้องหน้าสายตาอย่างเจ็บแค้

านของคำว่า ‘รัก’ ที่สร้างบาดแผลไปทั่วจนไม่เหลือพื้นที่ให้ความ

ยาเสพติด คำด่าทอและความรุนแรงในครอบครัว ในทุกครั้งที่ถูก

็นอาหารที่ดี

าคิดว่ามันใหญ่... มากพ

สอร์ต แคมป์นอนชมฟาร์ม เวทีแสดงสัตว์แสนรู้ ใหญ่ที่สุดในอีก

ชอบองุ่น... เหต

รับ?” เสียงของลูกน้องคนสนิทขัด แม้ไม่อยากรบกวนเวล

ียมตัวที่จะไปคุยธุรกิจกับหุ้นส่วนกาสิโน ไม่ใช่

บเรียบเย็นชาเอ่ย อีกคนถึงกั

... ก็ได้นะนายหั

บอกชัด ๆ ทีละค

ูมึง เมธพนธ์ถึงชอบจิกกัดแต่เขาก็พูดจาไ

ค... ออนไลน์ลด

.. มึงอยากก

าท “ไม่อ่ะ... ตีนนายไม่อร่อย ไม่เ

กถีบให้เข้าทีหนึ่งจนกางเกงสีดำเปื้อนรอยเท้าเข้า ก่อน

หย่นายหัวอยู่เป็นประจำ ชายหนุ่มเองถ้าได้โมโหแล้วล่ะก็คงต้อง

์! มึงมาน

ัวเราะ ยกมือโบกไปมาเหมือนเป็นเรื่องตลก ขณะที่เจ้านายโมโหห

รอด ๆ ก่อนที่เขากระแทกเท้าปึงปังบนพื้นหญ้าไป

อนนี้ไม่มีลูกน้องคนไหนรู้ใจและซื่อสัตย์ไปกว่า วิชาป้องกันตัว พละกำลัง ความฉล

ายเท้าที่เหยียบคันเร่งแรง จากฟาร์มอ

ุ่นได้ทำการจ้างสถาปนิกส่วนตัวออกแบบตามใจ

ตา มีลูกค้าของโรงแรมอยู่เพียงสองโต๊ะ เบาะนุ่มสีครีมอ่อนเข้ากันกับผนังอิฐดินเผากับพื้นปูน

งานขึ้นมาทำผ่านโทรศัพท์จอใหญ่ในมือ โดยมีวิทยาตามมา

เดียวเฉย... ฟาร์มไม่ใช่เล็ก ๆ ก

้ให้แกต

ฝั่งตรงข้าม “กินข้าวยังครับ วันนี้

กินเวย์แล

ทานอาหารแล้วก็คงไม่... โปรตีนกระปุกของนักบริหารกล้ามให้

เซ้าซี้เลย แค่อยากจะให้ทำบุญทำ

วนี้เจ้านายแค่นยิ้มประชดประชัน วิทยา

ต้องคุยกัน” พูดจบร่างสูงในสไตล์การแต่งตัวคล้ายคลึงกันกับเจ้านาย หมุนกายไ