pte

ียดเกี่ยวกับวีรกรรมมากมา

เฉยไปเสีย ค่อยหาจังหวะเหมาะ ๆ ทำประชดประชันกลั่น

ิ่งหนีไป โลกทั้งใบจ

จนเหงา... ยังคิดถึงใบหน้าหวาน

นตร บอกให้อันไปไหนเหรอ? ไม่ได้โทรมานี่...” เสียงหวานประกาศจุดยืนชัดเจน หลังจากที

สมส่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ ริมทางถน

เผาพี่ให้เพ

็นยังไง? อันนาเลยเลิกกับพี่ไง ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง

็อปสาขานี้” ปลายเสียงนั้นอ้างไปให้อีกคนได

ารอ... มีเรื่องอะไ

ด้วยเหรอ? พี่เ

ใจ สิบปีที่ผ่านมาหมั้นกันแม้แหวนที่เก็บเอาไว้ใ

พี่จะพูดมันขึ้นมาทำไม? วันก่อน

ีก ขอให้เลิกแล้วต่อกันแยกทางกันไปจะดีกว

มฝังลึกลงไปบนใบหน้านวล พ

เธอพูดทุกอย่าง และถ้าถึงเวลาที่เธอจะต้องออกจากโลกของเธ

สั่งหากว่าเธอไม่ทำ เธอแค่ต้

ช่ตอน

จะเห็นคุณค่าของสิ่งสำคัญ

โทษ...

ฝาด พี่หมออิฐปูนของเธอควรพูดคำว่า ‘เป็นเด็ก หัดสงบปากสงบคำ’

โทษ... พ

าอก “ตกใจหมดนะพี่หมอ ทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเหมือนเดิมแบ

ณหมอหนุ่มทอดผ่านแววตาคู่คมกริบ ก่อนที่เ

น... ไม่เกินห้าน

ะไรเขาก็ทำ เขาดันนึกถึงสิ่งที่เธอพู

ูบด้วยกระดาษ มือที่ยกสู

ตัวเขาทรมานและตายไวขึ้น แลกกั

สูบบุหรี่

ิส่วนบ

อบมองสีหน้าเย็นชาอย่างเป็นห่วง ขณะที่ชายหนุ่มยกบุหรี่ไว้

เหลาลงตัว ปลายจมูกโด่งเป็นสันคมเข้า

ดนิ้วให้อยู่ในสภาพหล่อเหลาพร้อมคำพูดว่า ‘บุคลิกที่ดี

ราะเข้าฟิตเนสทุกอาทิตย์ละไม่ต่ำกว่าสองวัน คน

ร เธอไม่ค่อยจะได้ไปเที่ยวเล่นบ้านคุณ

หรี่มวนเดียวในพื้นที่สูบบุหรี่ กดมันทิ้งลงในทร

้าเราไม่โอเคเหมือนที่เราบอกเลิก พี่จะเ

ขึ้นมาและไม่คิดว่าจะได

เซ็กส์กับทอมจนช่องคลอดติดเชื้อ อ้อ... เรื่องที่เราอย

าวกับว่าเป็นคนละคน กับเรื่อง

งำบอกอย่างรู้สึกประหม่ากลัวกับท่าทางแปลก ๆ ของคนข

้มาอ้อนวอน พี่ไม่ได

ๆ ตา

ต็มใจ... เราต้อ

ออย่างไม่รีรอ เผลอ ๆ ว่าอาจมีการเอ่ยเรื่องสินสอดร่วมสิบล้าน! ซึ่งทางผู้ใหญ่กำชับเอาไว้ว่าถามแล้วน

ถิ่นฐานกลับมาพำนักเมืองไทย บ้านเก่าของแม่ เงินก้อนโตทำเอาเธอตาลุ

งเลือก

ตัวเขาเองไม่เคยพูด ไม่เคยอ้อนวอนขอร

อจับจ้องนัยน์ตาคู

อีกคนจะคิดอย่างเขาหรือเปล่า

เอง อีโก้สูงปรี้ดติดเพดานของคนอย่างเขาได้ถึงหกเดือน รอเขาทานข

ะพูดขึ้นมาว่า ‘ลองคบกันจริง ๆ จัง ๆ สิล

างนั้น เอาแต่ตัว

ี แต่พี่จะปรับปรุง... ตั้งแต่เราบอกเลิก

วามพยายามมากแค่ไหน อันนาเองก็ไม่คิดว่าจะได้ยิน ไม

ถ้าอยากคบก็คบเป็นเพื่อนเป็นพี่น้อง เป็นแบ

ได้ดูแลเธอเหมือนกับว่าเป็นแฟนจริง ๆ เลย

่พี่ไม่สบายใจตั้งแต่เราทำตัวหายหน้าหายตา แด

้วกันค่ะ...” เธอพูดมันมามากกว่าหนึ่งค

พ่อคุณแม่ของเขาเหมือนเป็นพ่อแม่แท้ ๆ ของเธอเอง คราวพ่อเธอ

เป็นสิ่งที่เธอไม่

ะครับ” น้ำเสียงประกาศิต ความเย็นยะเยือกซึมลึกทั่วทั้ง

ค่ะ...

จึงเดินนำหน้า พาเธอไปขึ้นร