งเอเลน่า

นต์เงียบ

ที่ซ้อนกันเหมือนป้อมปราการ ฉันบอกตัวเองว่ากำลังเก็บของเพื

ันไม่ได้กำลังเก็บของ ฉันกำลั

งกลอนประตูท

กุหลาบสีแดงในมือ เป็นแบบที

อยยิ้มที่ดูสบายๆ “ขอโทษที

ก

ังโทรศัพท์ที่ปลอดภัย รอรับสาย

นเหี่ยวเฉาไปแล้ว ก้ม

ณค่ะ”

เขาดูเหนื่อย แต่แก้มของเขากลับแดงระเรื่

อนที่ปกเส

ติกส

เคยทาส

มสายตาฉัน

างรวดเร็ว เสียงหัวเราะดังเกินไป “เธอสะดุดล้

ๆ ลูก้า” ฉันพูด “

ยินคำประช

ตัวเข้า

างผลักเบาๆ ที่หน้าอกเขา

ว้างแล้ว

บนายเท่า

น้ำปิดลง

้อของเขาขึ

ซักผ้า ฉันไม่ได้

้ำ น้ำร้อนจั

ยาบๆ มาถูที่ปกเส

ื้อ ฉันกำลังขัดล้าง

ปีที่มองทหารชั้นผู้น้อยด้วยดวงตา

วังโง่ๆ ที่ว่าความภั

สียงฉีกข

นโยนผ้าขี้

นั่งเล่นและนั่งลงบนโ

ว้ตอนที่เขาได้ปุ่มเสื้อ ครอบครัวต

มิดคำสาบา

โทษของการท

นไป ใจด

เขาได้เห็นขณะที่ฉันเผาชีวิตที่เขาสร