งของเ

ารเผาศพของคุณยาย เถ้ากระดูกของเธอถูกบรรจุไว้ในล็อกเก็ตเงินเรียบๆ ที่ฉันห้อยไว้รอบคอ มันเย็นและแข็ง

บนหินอ่อน “เขาไม่ใช่เด็กดีหรอก คุณยาย” ฉันกระซิบเสียงสั่นเครือ “แต

d on buying สถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำที่สร้างขึ้นมาตลอดสามปี ขณะที่ฉันยืนอยู่หน้าประตู คลำหาลูกกุญแจ ฉ

กระแทกอย่างแรง ความเศร้าโศกของฉันที่เคยเป็นเหมือนเ

นคือแอนโทนี่ รอยยิ้มของเขาจางหายไปเม

้วยน้ำเสียงเรียบ

ฉันหนักอึ้งราวกับตะกั่ว แต่ฉัน

เธอมองขึ้นมา ใบหน้าเหมือนตุ๊กตาของเธอแสดงออกถึงความห่วงใยอย่างอ่อนหวาน แขนของเอ็มมา

ด้ เป็นสัญชาตญาณของเหยื่อที่รับรู้ถึงผู้ล่า ตู้เสื้อผ้าที่มืดมิด เสียงหั

ามเห็นใจจอมปลอมขณะที่เธอก้าวเข้ามาหาฉัน เธอสวยกว่าที่ฉันจำได้ ค

้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจของเธอเป็นเหมือนเสียงกระซิบที่เป็นพิษข้า

ำพูดที่เธอเคยพูดไว้

็นการถอยกลับโดยสัญชาตญาณ แต่บิอังก้าเป็นปรมาจารย์ด้านการแสดง เธอเซถอยหลังไป

งเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาจระเ

สนานอย่างไม่ใส่ใจหายไปจากใบหน้าของฝาแฝด

ะหว่างเราเพื่อปกป้องบิอังก้า เขามองฉันราวกับว่าฉัน

ม" คำพูดของเขาจากในคลับยังคงดังก้องอยู่ในใจฉัน นี่คือการแสดง นี่ค

างชัดเจน ฉันไม่ได้พูดอะไร ฉันแค่หันหลังเดินจากไป ฉันหา

ับเหล็ก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงมือทำร้ายฉันด้วยความโ

" เอ็มมานูเอลกล่าว ดวงตาของเขาเป็นประ

าลดลงต่ำอย่างน่ากลัว "เธอถูกตามใจมานานเ

่มลากฉันข้ามห้องนั่งเล่น ผ่านห้องครัวแบบเป

อะไร?” ฉันดิ้นรนขัดข

ันคือตู้เก็บของ เขาไขกุญแจและเปิดมันออก เผยให้เ

ักฉัน

่ฉันดิ้นถอยหลัง ความกลัวเก่าๆ ของฉันปะทุขึ้น

ือนกับความทรมานที่บิอังก้

งเผชิญเพื่อให้สามารถขึ้นลิฟต์ได้โดยไม่หายใจหอบ ชายผู้ที่เคยโอบกอดฉันไว้ในยามทุกข์ย

ากอีกด้านของประตู “คิดซะว่าเป็นการลงโทษสำหรับความผิดที่แกไม่ได้ก่อ” คำพูดของเขาเป็นเสียงส

อกประตู

ดสนิท ควา

้นลงบนบานประตูไม้หนักๆ จนข้อนิ้

บียนก้าและเสียงกระซิบเบาๆ ของพ

กระซาบ ทุกสัมผัสที่แสนนุ่มนวล ย้อนกลับมาฉายซ้ำในใจฉัน ตอนนี้มันกลับแปดเปื้อนและน่าเกลียดน่ากลัวไปหมด ทั้งหมดนั้นเป็นเพีย

ึ้งและเปี่ยมด้วยความรักเกี่ยวกับความกลัวที่ลึกที่สุดของฉัน และขณะที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้