งของเ

อล จากสัมผัสของเขา จากแม้แต่ลมหายใจของเขา และแทบจะไปไม่ถึงห้องน้ำก่อนที่จะอาเจียนออกมา ฉันคุกเข่าอยู่เหนือโถส้วม ร่างกายของฉ

สียงฝีเท้าของเอ็มมานูเ

ี่อีกครั้ง คู่หมั้นที่ห่วงใยและอ่อนโยน การแสดงนั้นฝัง

ฉัน ได้ยินเสียงกระซิบชื่อของฉัน และรู้ว่าทั้งหมดนั้น ทุกสัมผ

” ฉันพูดเสียงหอ

ยงของเขาก็เปลี่ยนไป เป็นน้ำเสียง

สียงโทรศัพท์ของเขาดังแผ่วเบา เ

ไม่ ฉันไม่รู้… ถ้าเธอท้องจริงล่ะ?” เขาหยุด

แสดงความห่วงใยจอมปลอม พวกเขาจะ “จัดการเอง” คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนคำพิพากษาประหารชีวิตสำ

ชั่วครู่ แทบจะมองไม่เห็น—ความขัดแย้งภายในใจ? มัน

็น เมื่อฉันหันไป เขาพิงกรอบประตู กอดอก หน

งตาสีเทาของเขา—คล้ายกับแอนโทนี่

งเรียบเฉยและไร้ชีวิ

อาจเรียกคืนได้ ขั้นตอนนั้นรวดเร็ว เป็นไปตามแบบแผน และทำลายล้างอย่างที่สุด ฉันเสียใจกับการสูญเสียล

จ้า รถของแอนโทนี่ก็จอด แอนโทนี่เอง ผู้บงกา

ขาถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

กไม้หวานเลี่ยนและความเงียบ เขาเปิดเพลง—วงดนตรีอินดี้ที่เบียนก

ร้านอาหารระดับมิชลินสตาร์ เบียนก้า

นห่วงมาก! ฉันเอาของเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอเพื่อปลอบใจ" เธอส่งถุงของขวัญให้

โฮลเดน" สมัยเด็ก วาดภาพความผูกพันที่แน่นแฟ้นและเข้าถึงยาก แอนโทนี่และเอ็มมานูเอลเล่นตามน้ำ หัวเราะกั

"อย่าทำตัวห่างเหินสิ อีกไม่นานเราก็จะเป็นพี่น้

สึกแน่นหน้าอกที่คุ้นเคยเริ่มคืบคลานเข้ามา คอฉันรู้สึ

ันตรายถึงชีวิต อาการแพ้ที่แอนโทนี่รู้ อาการแพ้

มพร่ามัว ฉันควานหาปากกาฉีดแก้แพ้

ียงแหบพร่า แทบจะเป็

ั่วแวบหนึ่ง ฉันเห็นความตื่นตระหนกอย่างแท้จริงในดวงตาของเขา เข

ิ้ง แล้วทรุดตัวลงไปด้านข้างบนเก้าอี้ “แอนโทนี่…

ฉันที่กำลังหอบหายใจ และบิอังก้าท

ินใจในช

ะเป๋าของฉัน เขากระชากยาฉีดแก้แพ้

่าด้วยความเร่งรีบอย่างบ้าคลั่งที่ฉันไม่เคยได

รยศหักหลัง เขาก็เปิดฝาเข็มแล

ฉันกำลังจะตาย เขาก

างเย็นชาพลางมองฉันที่ค่อยๆ ทรุดตัวลงจากเก้

ัง “เป็นลม” ขึ้นมาในอ้อมแขนแล้ววิ่งออกจากร้านอาห

อยฉันไว้บ