มคนหนึ่งที่สวมหมวกปิดบังใบหน้าก้าวออกมาจากลิฟต์สวนกับชนาธิปพอดี ชายคนดังกล่าวดูจะชะงักนิดหน่อย ยามเห็นชนาธิป แต่ก็ยังคงทำตัวไม่สะดุดตา

ลือกที่จะเดินขึ้นบันไดหนีไฟ เพื่อกลับขึ้นมาชั้นที่เขาอยู่เมื่อครู่ เพราะไม่อยากเสียเวลารอลิฟต์อีกตัว นายตำรวจหนุ่มเดินจ้ำอ้าวก้าวยาวๆ ตรงไปยังชั้นยี่สิ

อ่ยกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ต้

ี๊

ตูห้องติดกันหลายครั้งหวังให้เธอเปิด แต่กลับยังเงียบเพราะหญิงสาวคิดว่าคนที่เคาะประตูห

ทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ เธอเดินไปยังประตูด้วยขาที่สั่นเท

ามฉันมาถ

ษเอสี่ มีอักษรที่เขียนด้วยเลือดวางอยู่บนพื้น ตัวอั

ดี ฉั

แรงๆ จนศีรษะเธอสั่นคลอนไปมา แต่สีหน้าของปาร์คเฮริมก็ยังคงซีดเผือด ตามเนื้อตามตัวเธอเย

ไทยได้ไง ฉันไม่ได้บอ

ง เราต้องออก

ไปไ

่นนี่หล่นพื้นเป็นว่าเล่น นายตำรวจหนุ่มจัดแจงช่วยเธอเก็บข้าวของรวมทั้งหลักฐานทุกอย่างที่จะชี้ไปยังคนร้าย พอก้าวออกจากห้องหญิงสาวก็ต้องชะงักกับกองเลือดที่เ

ขานั้นเดินสวนกับคนที่ทำเรื่องนี้แน่ๆ แต่มันกลับหนีไปได้ ไม่นานภาพจากกล้องวงจรปิดก็ตกอยู่ในมือเขา เพราะเป็นตำรวจแถมวันนี้ยังแต่งตัวเต็มยศเสียด้วย มีแต่คนเกรงใจ ชนาธิปได้ภ

้คือการเตรียมตัวสอบเทอมสุดท้ายของการเป็นนิสิต ตอนบ่ายกะว่าจะไปเล็งของขวัญวันเกิดที่ห้างสรรพสินค้าให้พี่ชายสักชิ้น เพราะตอนนี้ยังตั

ยนี้จะไปไห

่วนใหญ่มีแต่ผู้ชายบ้าพลังทั้งนั้น แต่ท่าทางเหมือนลูกคุณหนูของนาริฐาไม่น่าจะม

ต่ของแบรนด์เนมทั้งนั้น เหตุผลที่เธอเลือกเรียนคณะวิศวะฯ เพราะคิดว่าถ้าจบจากคณะนี้เธอต้องมีงานดี มีเ

ค่กะจะชวนไปซ

นเอ่ยถาม แต่ใบหน้านั

้า วันนี้กะจะไปถอยสักใบสองใบน่ะ” นาริฐาเ

จำได้เมื่อวันก่อนก็เห็นว่านาริฐาหิ้วกระเป๋า

็นเพื่อนเราหน่อยสิ นะๆ” คนชวนไม่ป

ูเหมือนกัน” หญิงสาวไม่ค้าน เพราะถึงน

น้าตึกเรียน นาริฐาดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะเมื่อคืนได้ลูกค้ากระเป๋าหนัก เธ