ละเย็นยะเยือก มันไม่ได้แค่ให้ความร

กวาดล้างการมีอยู่ของตัวเองออกไปจากพื้นที่แห่งนี้ ฉันไม่ไ

ันเก็บกวาดหนังสือบนโต๊ะข้างเตียง ฉันหยิบกรอบรูปคู่ของเราจากหิ้งเตา

ดิจิทัลส่

สลาย เนกไทหลวม ดวงตาแดงก่ำ เขามีกลิ่นสบู่

ีเมื่อเห็นชั้นวา

กทำให้เสียงของเขาสั่นเคร

กระเบื้องเคลือบที่เย็นชาและเปราะบาง–

รับฮันนีมูน คุณบอกว่าเราจะไปชายฝั่งอามัลฟีทันทีหลัง

หายใจที่คงกลั้นไว้มานานหลายชั่วโมง ควา

สยผม “แน่นอนสิ ให้ตายเ

น ฉันยืนตัวแข็งทื่อแนบกับ

้อยดีไหมคะกับ..

ังเกตไม่เห็น “อืม เขาปลอด

นโ

พลางผละตัวออกพอให้ได้สบตาเขา “ตามธรรมเนียม

ใจเพื่อที่จะได้ไม่ต้องสูดดมก

เขาพูด “พรุ่งนี้ทุก

ใช่คำโกหก ฉันรักเรื่องราวสมมุติของมัน ทว่าคว

ระตูไปและไม่หั

้ไปที่บ้

ชานเมือง ที่ซึ่งความมืดมิ

ไปมารอบขา เกิดเป็นเงาร่างสีเข้มตัดกับท้องฟ้าสีเทา เครื่องยนต์ของเครื

ไดแล้วหยิบคอมพิวเ

นมานานสองปี เรื่องที่มีผู้ติดตามทางออนไลน์ห

โหลดตอ

: _นางเอกท

กทีละตอนของคู่หมั้นที่ทิ้งเจ้าสาวไว้ข้

ุ่ม _เ

งดังฉับคมกริบราวกับเสียงปืน ฉั

ทิ้งซะ”

นไว้ เขากุมแน่น แสดงความเป็นเจ

ไหม?”

งเป็นครั้งสุดท้าย เฝ้ามองโลกที่

้หมดเลยค่