บจมูกของน้ำยาฆ่าเชื้อและความ

ยเพิ่มความสดใสให

หายป่วยวางเรียงราย

อของเครื่องตรวจคลื่นไฟฟ้าหัวใจ ที่คอยนับ

ละยกสูงขึ้นด้วยสายคล้อง ไหล่ของฉ

าบาล นิ้วมือของฉ

บเดินเข้ามา เธอดูล้าเต็มที

ี่ไหนคะ” ฉันถาม เสีย

ตา ไม่ยอม

างเดินค่ะ” เธอพูดพลางดึงผ้าปูที่นอนให้เรียบโดยไม่จ

็

แต่ฉันต้องกลืนมันลงไปเมื่อความเจ็บ

ันหัก ส่วน

ขาก็อยู

น่อยค่ะ” ฉันพูด

ยค่ะ” เธอพูดอย่างขอโทษขอโพย “ตอน

อยู่แ

จากอาการปวดตื้อๆ กลายเป็นความปวดตุบๆ ราวกั

ระตูบานหนั

ใช่

ป็นด

้ห้องพักผู้ป่วยขนาดเล็กดูคับแคบลงถนัดตา

พูดเข้าเรื่องทันทีโดยไม่มีการ

จทำความเข้าใจความไร

” เขาพูดต่อ พลางเดินไปที่ป

ะซิบ ความอยุติธรรมนี้แผดเผารุ

สูงของฉันแวบหนึ่ง ส

แต่อิซาเบลลาบอบบาง ไตของเธอ..

ล่องพลาสติกใส่อาหารสั่งกลับบ้านก

ร้านอาหารทะเลที่อิซาเบลลาชอบ เธอไม่อยากกิน

ดน้ำที่เกาะอ

ุ

สัตว์มีเปลือกนะ” ฉันพ

ยย่นปรากฏขึ้นระห

บอกว่าเธอชอบกิน เธอเล่าว่าเธอแค่ทำต

ตระหนกพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก “ค

าในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน มือทั้งสองข้าง

ี่เธอทำค่ำคืนของเธอพัง เธอต้องกินมัน

รงของกระเทียมและอาหารทะเลตลบอบ

” เข

า–มืดมิด เอาแต่ใจ และปรา

ที่ฉันเคยช่

สัตว์ป

ลืองเรี่ยวแรงที่ฉันแทบไม่มีเหลือ ฉันจึ

เข้าไป

ึกราวกับมีก้อนหินคร

ึงพอใจที่ได้บังคับให้เ

สื้อสูทให้เข้าที่ “

ตัวและเ

ูปิดสนิท ฉันก็ลาก

ียนตายที่ขา แล้วเขย่งขา

นิ้วเข้

งเปล่า จนกระทั่งโก่งคอสำรอก

งรุนแรงขณะเกาะอ่างล้

ูบหน้า หอบหายใ

ากที่นี่ ฉันก

งเดินและพยุงตัวทรุดลงนั่งได้สำเร็

ปยังลานด้านน

นส่งเสียงผุดพรายอยู่ตรงกลาง ส

ในชุดคนไข้เนื้อบางที่ผูกเปิดห

ูสิว่า

หน้าขึ้น

วมชุดคลุมผ้าไหมหรูหรา ดูแข็ง

วยนาดเข้

เธอเอ่ยอย่างเพลิดเพลิน พลางใช้นิ้วมือที

วิตเขา” ฉันพูดเสียงเบา ถ้อย

ิ้มที่เย็นเยียบและเฉีย

ู้” เ

ล้ กลิ่นน้ำหอมของเ

ื่องเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่เธอจุดให้เขา ฉ

นสะดุดกึก เธ

สียงของเธอราวกับผ้าไหมอาบยาพิษ “เขาไม่อยากได้ผู้มี

ับไปยังประตูกร

ฉัน ดวงตาเป็นประก

ัวให้มากกว่านี้

ลังไปหน

อก็พุ่

่ได้ผ

ี่เจ็บของฉันแล้

ก้าอี้รถเข็นพ

เฝือกหนาหนักถ่วงร่างฉันไว้ ตรึงฉันติดกั

บลลาก

งด้วยความหวาดกลัวที่แหลมสู

!ดันเต!ช่

ยหลังลงไปในน้

ิ้นทุรนทุรายราวกับกำลัง

พยาบาลเป

นลานกว้าง สีหน้าของเขา

นฉันอย

เบลลาดิ้นพล

ถามอะไ

ขาคาดหวังว่าจะไ

คงและขี้อิจฉากำลังทำร้าย