งของซ

รแสดงความมั่งคั่งและอำนาจ โดยมีเจตนาเพื่อแสดงให้ฝูงข้างเคียงเห็นว่าฝูง

มือจับราวระเบียงแน่น ลมพั

่างคึกคัก โคมระย้าคริสตัลส่งเสียงกระทบกันกรุ๊

ายเขา ไม่ใช่ในฐานะคู่ควง–นั่นมันจะโจ่งแจ้งเกินไป–แต่ในฐา

ช้ช้อนเคาะแก้ว

สียงอัลฟ่าของเขาเปล่งออกมาได้อย่างง่ายดาย “ค่ำค

ิเวอร์ที่แต่งกายด้วยชุด

กันกระซ

ษะของเด็กชาย “ได้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพอันน่า

มันเป็นโบราณวัตถุ ซึ่งตามธรรมเนียมแล้ว

นี้ให้เด็กกำพร้าเนี่ยนะ? มันเป็นการป

ๆ ออกมา มันคือจดหมายรักที่มาร์คัสเคยเขียนถึงฉันสมัยที่เรายังเ

เปลวไฟเต้นร

ะเปลี่ยนเป็นสีดำ คำสัญญาว่า “ตลอดไป” กลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันปล่อยมือจาก

จังเลยน

ุนตัว

ายของเธอก็บิดเบี้ยว กระดูกลั่นและปรับเปลี่ยนรูปทรง

ะดูน่าสะพรึงกลัว เธอยืนด้วยสองขาหลัง

ของเธอบิดเบี้ยวเพราะเส้นเสียงที่กำ

ผลั

ศจากพลังของหมาป่า ฉันก็เปราะบางเหลือเก

ู่ฟ่อพลางก้าวเข้ามาใกล้ เธอคว้าแขนของฉันไ

ามเจ็บปวด ความเจ็บ

หยัน “เขาสมเพชแก แกเป็นแค่ตัวคั่น

เขาด้วยคำโกหก” ฉันตอกกลับ อะ

ัดกรงเล็บใส่ฉัน ฉีกแ

งฝีเท้าบนบันได จู่ๆ เธอ

บียงและพลิกข้ามไป มือข้างหนึ่

่มันบ้าไปแล้ว! ม

้นมาบนดาดฟ้า ตามด

หนื่อย ชุดเดรสฉีกขาด เขาเห็นราเชลห

ห์!” เ

ึ้น เขาไม่มองแขนที่มี

วลงในอ้อมแขนของเขา คืนร่างกลับเป็นมนุษย์ในสภาพ

ำครวญ ซุกหน้าลงกับอกของเขา “เ

เขาเปล่งประกายสีแดงก่ำ–สัญ

จริงไหม?”

นพูดอย่างสงบ “เ

้อง “ดูเธอสิ! เธออิจ

าฉัน บรรยากาศรอบตั

จำนน

น้ำเสี

ดฟ้าที่แข็งกระด้าง หน้าผากกระแทกเข้ากับพื้นไม้อย่างแรง ฉันขยับไม่ได้ ฉัน

ใช้น้ำเสียงบังคับใส่คู่แท้ที่บาดเจ็บ

งมาที่ฉันด้วยความรังเกียจอย่างที่สุด “พาตัวเธอไปให้

้าแขนฉันแล้ว

ดขืน ฉัน

นได ฉันหันกลับไปมองมาร์ค

บอกตัวเอง แค่