ของเอม

ๆ บนพื้นกระเบื้องขัดมันจากหัวเข่าของฉัน แต่ไม่มีใครหยุดช่วย ฉัน

วกเขาผ่านผนังบา

บ่นเสียงแหลมและเหมือนเด็ก “ฉันไม่รู้สึกปล

ร์รับปาก “ฉันจะเตรียม

วิลโลว์ถาม มันเป็นกับ

มีดผ่าตัด “เธอไม่มั่นคง ความหึงหวงของเธอเป็นพิษ เ

รเกอร์ตกปลา สถานที่ที่แม่สอนแอ็กเซลจำแนกสมุนไ

นเป็นของค

าที่เลือดไหลอยู่ ชั่วครู่หนึ่ง สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเลือด ความสับ

ี่ใบหน้าของฉัน และ

อ็กเซลพูดพลางดูนาฬิกา “

” ฉันถาม

็นไปได้ก็ห้องมาสเตอร์สวีท แต่ไรเกอร์เก็บไว้เป็นที่บูชาพ

ูกสมุนไพร ห้องที่แม่ทาสีเหลืองเพราะ

ดพลางจ้องมองเขา

ยงเย็นชา "เธอเป็นแขกที่นั่น เป็นภาระด้วยซ้ำ เ

มันไม่ใช่เสียงดัง มันเงียบ

ง" ฉ

เขาคาดหวังว่าจะได้ยินน้ำตา เขาไม่รู้ว่าจะทำอ

?" เข

ฉันพูด "ขอให้

ันไม่ได้หันกลับไปมอง ถ้าฉันมอง ฉันอาจจะเห็นคว

รับใช้มองฉันด้วยความสงสาร แต่พวกเ

ายของพ่อแม่ ฉันหยิบจดหมายตอบรับ ฉันหยิบฮาร์ดไดรฟ์ที่มีงานวิ

อหลายปีก่อน ฉันทิ้งหนังสือทางการแพทย์ที

ะเป๋าเดิน

งโถง บ้านเงียบสงัด พวกเขากำลั

นังสือเดินทางหลายเล่ม เขาหยุ

” เขาเยาะเย้ย “เธอจะไปไหน? ไปร้องไห้ที่บ้าน

” ฉันโกหก เสียงของฉันนิ่ง “เธออย

ดชั้นบน สวมชุดผ้าไหมที

ันหายดีแล้ว!” เธอยิ้มกว้าง เธอมองมาที่ฉัน ดวงตาข

” ฉั

น แล้วมองหน้าฉัน หมาป่าในตัวเขา สัตว์ร้ายสีดำตัวใหญ่ที่อยู่ข้างในต

กผ่อนกับครอบครัว

้ชวนฉัน”

เกอร์บ่น “เราจะกลับมาในอีกสองสัปดาห์

ยู่ที่นี่”

จจะช่วยปรับนิสัยของเธอได้ ถ้าเธอไม่กลับมาภาย

ฉันพูดอ

นไปที

อร์ล่ะ?” แ

ของฉันอยู่ที่ลูก

จ่ายค่าหอพักให้เธ

้” ฉัน

้าข้างนอกเป็นสีเทา

ซลพูดคำนั้นอย

ตูหนักๆ ปิดลงด้านหลังฉัน

ง ฉันไร้บ้าน ฉันไม

ในรอบสิบปีที่ฉั