ะวังตัวให้มากกว่านี้นะคะ” เธอพูด คิ้วขมวดด้วยความกังวล “การล้มแบบนั้นอาจจะรุนแร

พักคอยที่เปิดเสียงพึมพำเบาๆ อยู่ก็ดั

ิดีโอจากโทรศัพท์มือถือที่ภาพแตกเป็นเม็ดเ

ม ได้จัดฉากล้มอย่างน่าหวาดเสียวในวันนี้เพื่อพยายามทวงเขากลับคืนมา” ผู้ประกาศข่าวพูดด้วยน้ำเสียงเคร่

ดับลง ฉันคว้าขอบเตียงพยาบาลไ

ส่ร้ายนั้น ประตูม่านกั้นห้องตรวจของฉ

ซ์ ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเธอเ

งเข้าใส่ฉัน ฝ่ามือของเธอฟาดเข้าที่แ

ป็นบอดี้การ์ดที่ฉันจำหน้าได้ก็คว้าแขนฉันไว้ พวก

น่ะ เธอเป็นคน

อ และพวกเขาก็ลากฉันออกจากโรงพยาบาล

ังโกดังร้างเก่าๆ แถบชานเมืองย่านอุตสาหกรรม พวกเขาลากฉัน

สียงของเธอดังก้องไปทั่ว

กดตัวฉันลง หัวเข่าของฉันกระแทกเข้ากับพื้นแข

งเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย “เมียไม่ได้เรื่องของแกอยู่ที่นี่ ก

อิกแนตซ์จากปลายสาย “แม่ แม่

้หญิงแพศยานี่แทนแกที่ใจอ่อนเกินกว่าจะสั่งสอนมัน แกจะใจอ่

ากให้เขาได้ยินเสียงฉัน “มันไม่จร

ังขึ้นมา แผ่วเบาและสิ้นหวัง “เจน... ทำตามที่แม่บ

ถูก

็ดับสิ้นล

้าวของโกดังที่ไม่มีการระบายอากาศ เหงื่อและเลือดไหลรินลงมา

ันเป็นความเจ็บปวดที่รุนแรงมากจนแทบจะพรากลมหายใจของฉันไป ฉันก้มล

ไม่

ดั้งเดิมเกาะกุมลำคอของฉัน ฉันตะเกียกตะกา

รด ใครก็ได้ช่วยฉ

ด็กอะไรกัน นังลูกไม่มีพ่อนั่นน่ะเหรอ ปล่อยให้มันตายไปเ

กรีดร้อง เสียงแหบแห้งด้วยความส

เท้าของเธอที่เดินจากไป แล

ู่เพี

ดไหลรินอยู่ในความมืด ความเจ็บปวดในท้องของฉันเป็น

การ์ดคนหนึ่งก้มมองฉัน ใบหน้าของเขาเรียบเฉย “คุณน

รอบตัวฉันอู้อี้ ฉันรู้สึกถึงความเย็นเยียบอย่างลึกซึ้งที่แผ่ซ่านไ

ศัพท์ของฉันซึ่งเคยอยู่ในกระเป๋าถือก็สั่นอย

ต่คุณต้องเข้าใจจุดยืนของท่านด้วยนะ

งฉัน ทิ้งรอยคราบผ่านฝุ่นคราบบนใบหน้า น

ดหมายสีขาวสะอาดตามาส่งให้ ข้างในคือใบสำคัญการหย่าข

งอยู่เหนือชื่อที่ฉันไม่ได้โทรหามาห้าปีแล้ว ช

ปุ่มโ

ณดังส

ยพูดขึ้น แฝงไปด้วยรอยยิ้มหยอกล้อที่คุ้นเคย

ยงของฉันสั่นเครือ “ฉั

ังในทันที “ฉันกำลังไปแล้ว พ่อก็อยู่กับฉันด้ว