งเอเลนา

คือคลับส่วนตัวที่ควรจะเป็นพื้นที่เป็นกลางสำหรับบรรดาตระก

ยู่บนพนักพิงด้านหลังฉัน–ไม่ได้แตะต้องตัวฉันเลย

งอาณาเขต นี่

ตัลราคาแพง บรรดาคาโปกำลังหัวเราะ ขณะที่พวกทหารยืนนิ่งราวกั

แล้ว!” ใครบางคนตะโ

กขึ้นมาวางบนโต๊ะตั

ด้เขียนจดหมายถึงตัวเองในอนาคต มันเป็นธรรมเนียมงี่เง่า สิ่

ที่ผุดพรายขึ้นมาตามต้น

บ้าง!” มาร์โก หนึ่งในทหารขอ

นึ่งออกมา “โซเฟีย...

ทั่วห้อง โซเฟียยังมาไ

บออกมาอีกแผ่น เขาคลี่มัน

แล้วมองไปที่ดันเต รอยยิ้มเม

สั่ง พลางจิบวิ

วอย่างอึดอัด “มัน..

งไปข้างหน้า เล็บจิกเข้ากับฝ่

สียงของเขาทุ้มต่ำลง

เขามองมาที่ฉัน เขาช่วยฉันจากการจลาจลในอีสต์เอนด์ เขาไม่รู้จักชื่อฉัน แต่ฉันรู้จักชื่อเขา ฉันรักเขา ฉันรักดันเต

รณ์ มันหนักหน่วงยิ่งกว่าเสียงเบส ดังย

น ฉันเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่มีสมุดบันทึก ตอนนี้ ถ

่านไม่ออก แต่ดวงตาของเขาเบิกกว้าง ตกตะลึง มันเป็นครั้งแรกที่

กจะพูด “

ได้ดัง โทรศัพท์ขอ

กกระจายเหมือนกระจก ดัน

ี่ฉันอีกครั้ง ค้นหาใบหน้าของฉัน

ดังขึ้นอีกครั

วามตึงเครียดสัมผัสได้ชัด

ับสาย เข

ของโซเฟียดังทะลุห้องที่เงียบสงัด “พวกมันมีปื

ันเต มันถูกแทนที่ทันทีด้วยหน้ากา

จนโต๊ะสั่น “มาร์โก ไ

ียงของฉันแผ่วเบาจ

ดูแมกกาซีนในปืนพกของเขา การเคลื่อนไหวของเขา

ตวาดใส่ฉันข้ามไห

กรูตามหลังเขาไป ทันใดนั้นห้องก็ว่างเ

ียง ฝนหยุดตกแล้ว

ืนฟาดการ์ดเฝ้าประตูที่หลบทางช้าเกินไป เขากระโดดขึ้นรถ ยา

งดูเข

ะเจ็บปวดเจียนตายของความรักที่ฉันมีต่อเขา และในวินาทีที่ผู

ครอบครัว เขารีบร้อนออกไปเพราะเ

ฉันฉีกมันออกเป็นสองท่

านั้นลงในที่เขี่ยบุห

ดันเต” ฉ