งคาทาริน

่มุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุป

ี่สีดำ เขาหยิบหมวกขี่ม้าสั่งทำพิเศษออกม

าวกับกระจก พร้อมตราประจำตระกูลเด

ใต้คางของเธอ นิ้วมือของเขาค้างอยู่ที่แนวกรามของเธอ

์แบบ” เ

งฉันเหือด

มันเป็นสัญลักษณ์ของการยอมรับให้ฉันเข้ามาอยู่ในว

เอง หมวกของฉันวางอยู่บนชั้น

อกของฉัน มันไม่ใช่แค่เรื่องของสิ่งของ แ

ำเป็นต้องสัมผัสสายลมปะทะใบหน้า เพื่อวิ่งหนีความอ

องฉันด้วยความกังวลและก้าวเข้ามาเพื่อช่วย แต่ฉันโบกมือไล่พวกเขาไป มือของฉันสั่นเท

วาง อเลสซานโดรกับอาเรียอยู่ที่ปลายอีกด้านห

ยงกีบเท้าของมันกระทบพื้น ดังก้องสอดประ

ูงอยู่ข้างหน้า มันอันตราย แต่มั

ย” ฉัน

่ววินาทีหนึ่ง ฉันรู้สึกไร้

ก็ได้ยินเสี

ี่ยึดอานขอ

ม้าไถลไปด้านข้างอย่างรุนแ

ทกพื้นอ

่ออก เสียงกระดูกลั่นน่าสะอิดส

ร้อนจัดที่แผดเผาร่างกายของฉัน ทำให

กาศเข้าปอด ผ่านม่านหมอกแห่งความท

โดรไม่ไ

เรีย เขาไม่ได้หั

ายตรงนี้ได้เลย และเขาจะไม่สังเกตเห็นจนก

ีดร้อง เสียงของฉั

งวิ่งเข้ามา ใบห

ยาบาลส่วนตัวของตระกูล ขาของฉันใ

ือช่อดอกลิลลี่ธรรมดาๆ แบบที่หาซื้อไ

เขาพูดพลางวางดอกไม้ลงบนโต

ูด เสียงของฉันไร

เป็นการยักไหล่กว้างอย่างไม่ใส่ใจ

ับหุ่นยนต์ เขาแค่ทำตามหน้าที่ ในดวงตาของเขาไม่มีควา

” เขาพูด “

ดินอ

นนอนไม่หลับ ฉันจ้องมองเพดา

ียงคนคุยกัน

อยผ่านประตูเข้ามา “เธอเคยเจอหนักกว่านี้มา

ทุ้มต่ำและร้อนรน “มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มีคนเห็นอาเ

องฉันห

้น ความเงียบที่

ุดอเลสซานโดรก็พูดขึ้น “คาทารินาทำให้เธ

บอสค

ให้ปล่อ

ย็นยะ

ูรณ์แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน มันเริ่มจาก

าร

อานม้าของฉัน เขารู้ว

าไม่ส

ธอ เขากำลังอนุญ

่งไหลรินออกมา ร้อนผ่าวป

ันออก ฉันปล่อย

ง ฉันไม่ได้ปาแจก

ในความมืด และให้ค

นี้อีกแม้แต่คำเดียว

สียงกรีดร้องที่ดังที่