งเอเลนา

ภาพนามธรรมอันพร่ามัว แต่ความโกรธ

่วโมงก่อนเพื่อจัดการ “ธุรก

สงบดำรงอย

ทกเข้ามา ทำลายคว

พวกเขารู้จักเด็กหนุ่มสองคนนั้น

อมีรอยด่างดวง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหว

ยู่ข้างหลังเธอ ขนาบข้า

้อง “ได้โปรดเถอะ! เธอ

้าใส่ราวกั้

เจ็บปวดอันร้อนรุ่มแล่

่น กลืนเสีย

ตียงฉัน” ฉันพูด

ลูก้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “พวกเขา

ล่ะ”

ึกผิดแล้วไง!

ายใจหอบแรงจนเหมือนสูบเอาอากาศท

เธอร้องไห้ฟูมฟาย “ฉั

าดอาหารค่ำที่ยังไม่ได้

ที่มีไว้สำหรับเฉือนเปล

้หนี้เอง!”

ดไปตามท่อน

่บาดเข้าเน

ผุดขึ้นเป็นหยด

มือนรอย

ลางทิ้งมีดและกุมแขนเอาไว้รา

ลูก้าอุท

ดูรอยข่วนนั้นราวกับว่

เขาก็มอ

าเต็มไปด้ว

การใช่ไหม” เขาถ่มถ้อย

รอก” ฉันพูด “นั่น

งลูก้า

ปอกผลไม้เล

งเลเลยแม

ในฝ่ามือแล้วก

จากเส้นเลือดแดง–ทะลักออกมาท

แหม

ธอ” ลูก้าพูด จ้องลึกเ

ก้าวไปข

เปื้อนเลือ

ือตัวเองจน

หนี้แทนเธอ”

ลไปทั่วทั้งห้อง กลบกลิ่น

ปที่มือ

ที่เคยสาบานว

เมื่อสิบปีก่อนเพื่อสาบานว่าจะจงรัก

พื่อช่วยผู้หญิงทะเยอทะยาน

รเส้นสุดท้ายที่ยึดโยงฉันไว้กั

้มีเสียง

ในตอนสุดท้ายของแม่กุ

ช้หนี้แทนเธอหรอก

นองอยู่ใกล้รองเท

เครดิตของตัวเอง

ุ่มเรี

“แล้วเอาขยะขอ

หน้าพันมือที่มี

่ผสมปนเปกันระหว่างคว

ะ เอเลนา” เขาพูด “

ถึงแล้วล่ะ

รอยข่วนของเธอ ทิ้งคราบเลือดของตัวเอ